Pomagamy

Drodzy czytelnicy. Większość z Was pewnie już wie, jaką radość dają dzieci i jak bardzo każdy rodzic pragnie, aby były zdrowe. Niestety nie zawsze się tak dzieje. Tak się niestety stało w przypadku Rayyanka. Schorzenie, które ma sprawiło, że lekarze zaproponowali amputację nóżki:( Na szczęście jest inne wyjście! Chłopiec może przejść operację, ktora ma AŻ 99% SZANS NA POWODZENIE! Wszystko zależy od Was! Udostępniajcie ten link! Wspólnie możemy sprawić, że Rayyanek będzie biegać! :)

Dzień z życia Całkiem Młodej Mamy: Poranek

Z cyklu: mama sama z dzieckiem w weekend

5:00 Zanurzona w objęciach Morfeusza słyszę, chciałabym napisać, że "nieśmiałe", lecz jest to stanowczo śmiałe "A!". Jak dla mnie zbyt stanowczo jak na tak barbarzyńską porę dnia. Nie ruszam się z nadzieją, że dzieć może jeszcze przyśnie. Kolejne stanowcze "A!" pozbawia mnie ostatecznych złudzeń. Biorę głęboki wdech i wkraczam do akcji. Wchodzę do pokoju Bąbelka, a tam Róża stoi w łóżeczku i na mój widok uśmiecha się od ucha do ucha (przecież jest taaaka wyspana) z miną, którą możnaby zatytułować: "Jestem taaaaka słodka i niewinna... nieee, wszystko, co złe to nie ja. Mamo ja już się wyspałam to i Ty powinnaś, przecież jest już taaaak późno...".

 Serce mi mięknie i po kilku achach i ochach przypominam sobie o pełnym, porannym pęcherzu. I co tu zrobić z taką małą istotką, która po moim oddaleniu się o więcej niż 30 cm włącza alarm biednego i porzuconego dziecka. Trybiki w mojej, jakże wyspanej głowie podpowiedziały mi rozwiązanie. Biorę Różę "pod pachę" i idziemy do ubikacji. Razem, bo kto to widział, żeby mama sama do łazienki poszła. Ekstrawagancja jakaś. Siadam na tronie, w międzyczasie sadzając małą na jej, nieco mniejszym, troniku. Takie romantyczne wspólne sikanko. Czy to nie urocze? Ostatecznie z pustym pęcherzem staram się naciągnąć majtki, jednocześnie balansując na jednej nodze staram się drugą stopą powstrzymać Różę od wylania zawartości nocnika na siebie. To jedna z takich chwil, kiedy chciałabym niczym hinduskie bóstwo mieć kilka par rąk. Majtki założone, zawartość nocnika została w środku. Pierwszy sukces dnia zaliczony Mama vs. Maluch 1:0. Ale, ale! Nie rozpędzajmy się, wszak jeszcze trzeba na powrót zainstalować pieluchę na Bąblu. 

W głowie rozbrzmiewa mi melodia z "Mission Impossible" i po umyciu nocnika przystępuję do działania. (Tuum-tum! Tum-tum!) Bąbel na rękach, a ja szykuję jakże profesjonalny przewijak składający się z ręcznika i pieluchy rozłożonych na biurku. (Tuum-tum! Tum-tum!) Kładę Różę, która właśnie zaczaiła o co chodzi i zaczyna odstawiać węgorza. (Tu-tu-tuuuuuu) "Kochanie, to tylko pieluszka", mówię uśmiechnięta do małej, w myślach powtarzając mantry buddyjskie (jestem - aaaa! - przecież kwiatem lotosu na niezmąconej tafli - aaaa! - jeziora). (Tu-tu-tuuuuuu) Hurra! Udało się podłożyć pieluchę pod pupę! Teraz "tylko" zapiąć. (Tu-tu-tuuuuuu) A jednak chusteczki leżące nieopodal nagle stały się tak fascynujące, że węgorz wywija się z pieluchy i owija się wokół złapanego opakowania. (Tu-tu!)  Mama vs. Maluch 1:1. Na pocieszenie można wytulać wspaniałe malutkie stópki :) Historia powtarza się kilkukrotnie aż ostatecznie udaje się zapiąć pieluchę, a nawet zapiąć bodziaka i śpiochy. Tyle wygrać.
Ja - spocona jak po maratonie (wiedziałam, co mnie czeka i przezornie się jeszcze nie myłam - jasnowidzenie poziom hard ;) ), padam na ziemi, usadawiając niezbyt zadowoloną z braku gołych nóg Różę obok siebie. Czas na śniadanie, przynajmniej dla Bąbla. Wstaję i idę do kuchni. Róża widząc, że tajemnicze wrota królestwa zwanego kuchnią się uchyliły rusza w tamtym kierunku z prędkością bliską prędkości światła. No nic, zrobimy śniadanko razem. Wyjmuję z lodówki wcześniej przygotowany i zawekowany słoik z zupką dyniową. Po przelaniu części do garnka włączam gaz. Nie jest to takie proste. Trzymając Różę na ręku, jedną ręką przyciskam i przekręcam kurek, a przycisk "iskrownika" przyciskam kolanem (rąk mi znów brak).
6:00 Ok. Śniadanie zrobione, czas na konsumpcję. Sadzam słodziaka mego w "karmniku" i lawiruję łyżeczką pomiędzy latającymi rękoma, starając się trafić do ust Bębelka. Ostatecznie zupka ląduje w żołądku Róży... przynajmniej w części. Reszta ląduje wszędzie dookoła, lecz dziedziczka dostojnym odepchnięciem łyżki ręką sygnalizuje, że już nasyciła swój głód. Bez punktacji.
6:30 Czas na zabawę. Powycieranego bąbla sadzam na ziemi, a sama... siadam obok (niezastosowanie się do tego może skutkować nagłym alarmem sygnalizującym, że dziecko zostało samotne i porzucone i nie daj Boże musi się samo bawić). Kreatywność - start! Po kilku minutach każda "stara" (czyli przerobiona już kilkukrotnie) zabawa staje się nudna, więc systematycznie "przerabiamy" kolejne zabawki. Książeczka jedna, druga trzecia. Czas na wspięcie się na wyżyny aktorstwa i zaczynamy czytać wierszyki. Stwierdzam, że "Żuk" Brzechwy i "Lokomotywa" Tuwima to istne majstersztyki. Wszelkie "Buch" "Puff" i "Uff" sprawia małej tyle radości, że aż serce rośnie. 

7:30 W gardle mi zaschło, a bąbel domaga się nowych wrażeń. Czas na "nowości". Dziś w menu mamy kamyki i dwie metalowe miski. Czyżbym mogła zjeść śniadanie? Wpadam do kuchni i zanim Róża zorientuje się, że kuchnia stoi przed nią otworem porywam wczorajszy obiad i wrzucam go do garnka na gaz po czym wracam do pokoju jak gdyby nigdy nic. Uff.. Bąbel się bawi. Wracam do kuchni i pędem wrzucam jedzenie na talerz. Chcę wrócić do pokoju z pełnym talerzem, lecz słyszę ciszę. To nigdy nie wróży nic dobrego. Co tym razem wymyśliła nasza kreatywna córeczka? Och, tym razem tylko znalazła moją komórkę, która leżała na kanapie. Uff.. To znaczy, że nie skorzystała z innych opcji, typu podróż do toalety i picie wody z kibelka. (nie na szczęście nam się to nie zdarzyło, ale słyszałam historie o takowych przypadkach)


Czy uda mi się zjeść śniadanie przed 12? Zazwyczaj nie. Ale za to rozwijam naszą kreatywność i mogę "wyprzytulać" i wycałować stópki (czy ktoś ma pomysł, co w nich jest takiego wspaniałego, że ja tak szaleję? :) ) przy każdym przewijaniu ;)

DIY Pisanki - wzór z materiału

Błądząc w czeluściach internetu znalazłam film, na którym jest pokazane, jak zrobić oryginalne pisanki. Uznałam, że w tym roku również zrobię takie jajka. Dziś wybrałam się na jakże szalone zakupy do second handu, gdzie dokonałam wielkiego zakupu (w końcu jak szaleć, to szaleć) 2 jedwabnych krawatów za łączną sumę 2,40 zł. Jajec zrobiłam sztuk 2 (na próbę), a wynik mnie zaskoczył bardzo pozytywnie, więc sądzę, że jutro dalej zaszaleję na ciuchach :) Oto przepis:

Potrzebne rzeczy:
kawałki kolorowego jedwabiu (około 15x15 cm, w zależności od wielkości jajek)
kawałki białej bawełny lub lnu (tej samej wielkości, co powyższe)
sznurek
jajka (serio, serio ;) )
garnek
ocet
woda

Wykonanie:
1. Jajko owiń jak najszczelniej jedwabiem i zwiąż materiał sznurkiem, aby się nie przesuwał.

2. Owinięte jajko owiń teraz białym materiałem i również zawiąż. Obie czynności powtórz na wszystkich jajkach.

3. Włóż jajka do garnka i zalej wodą. Do wody dodaj 3-4 łyżki stołowe octu i gotuj około 15-20 minut. Po tym czasie wylej wodę i poczekaj aż pisanki wystygną. Możesz już rozwinąć swoje pisanki i ułożyć je na świątecznym stole :)

Edit: Oto kolejne efekty, tym razem na białych jajkach :)

Słodkie ciasteczka w kształcie grzybków

Nareszcie! Post długo wyczekiwany przez wiele osób.
P.S. Podobno jak się na coś czeka długo, to smakuje to lepiej ;) Przepis pochodzi od jednej z moich ulubionych kucharek, czyli Pani Wiesławy M. z Sokółki (jej potrawy to kolejny sokólski cud ;) ).

Składniki:

Ciasto:
1 kg mąki
2 margaryny
1,5 szkl. śmietany 18%
szczypta soli
1 łyżka smalcu
1,5 łyżeczki proszku

Dodatki:
kakao
kajmak
mak sypki
cukier puder

Przed wykonaniem ciasta:
Wycinamy kółka z folii aluminiowej i formujemy z nich foremki na kapelusze grzybków. Folię można zastąpić wieczkami po jogurtach i śmietanach (ilość zależy od Ciebie - im więcej, tym lepiej). Foremki należy wysmarować olejem.
Moja rada: jeżeli "foremki" będą różnej wielkości i będą miały mniej regularny kształt, to ciasteczka będą bardziej realistyczne.

Wykonanie:
Z powyższych składników zagniatamy ciasto, w razie potrzeby podsypując mąką.
Moja rada: ciasto zagniatajcie w dużej misce, a nie na blacie (mniej sprzątania ;) ).
Po zagnieceniu ciasto wkładamy na godzinę do lodówki.
Moja rada: ciasto podziel na dwie części i zawiń w folię spożywczą - z mniejszymi kawałkami będzie łatwiej przy dalszych przygotowaniach, a folia zapobiegnie wyschnięciu.
Kawałki ciasta partiami rozkawałkowujemy i kieliszkiem (lub kieliszkami, jeżeli foremki są różnej wielkości) wycinamy kółka, które wpasowujemy w nasze foliowe foremki.
Moja rada: Jeżeli zrobimy to "ręcznie" (bierzemy kulkę ciasta i w rękach ją rozgniatamy dopasowując do foremki), będzie bardziej realistycznie. Jest to sposób żmudniejszy, lecz moim zdaniem daje ciekawy efekt.
Kapelusze pieczemy w 180C około 15-20 minut (aż się zarumienią) i po ostygnięciu wyjmujemy z foremek. A trakcie, gdy kapelusze będą się piec my przystępujemy do formowania nóżek. Z pozostałego ciasta robimy długi i dość cienki wałek i tniemy go na pojedyncze, różnej długości nóżki. Nóżek oczywiście robimy tyle samo, co kapeluszy.
Moja rada: Jeden koniec nóżki formujemy w szpic, a drugi lekko spłaszczamy.
Gdy już kapelusze się upieką, wstawiamy do piekarnika nasze nóżki i pieczemy je około 10-20 minut (w zależności od wielkości nóżek). W miseczce robimy dość stężony roztwór kakao w wodzie i nim smarujemy wierzch kapeluszy. Środek kapeluszy wypełniamy kajmakiem (może być też "masa krówkowa"). W drugiej miseczce robimy roztwór cukru pudru z wodą (1:1), a na spodeczek wysypujemy mak. Bierzemy pierwszą nóżkę i jej płaską stronę maczamy w wodzie z cukrem, a następie w maku, po czym drugi (ostrzejszy) koniec wciskamy do kapelusza wypełnionego kajmakiem. Postępujemy tak kolejno z każdą nóżką i tak wykończone ciasteczka serwujemy naszym gościom.

Smacznego! :)

Problemy z laktacją

Rzecz o cyckach

Macierzyństwo trwa pełną parą (czy gębą, jakoś tak to szło - tak właśnie się myśli przy ząbkującej księżniczce). Pieluszki, zupki i cycuszki. A nie, jednak cycuszki już nie. Przestały być funkcjonalne po 6 miesiącach. Po wielu poradach od różnych osób oraz od doradców laktacyjnych, udało się dotrwać do szóstego miesiąca. Zacznę jednak od początku:
Po porodzie Bąbelek nie życzył sobie jeść zbyt dużo (przecież trzeba było ssać, a już miała tyyyle obowiązków: oddychanie, spanie, wypełnianie pieluszki) i trzeba było ją zachęcać co chwilę. Wyobraźcie sobie, że większość dnia staracie się nakłonić maluszka do ssania lub też odciągacie pokarm, aby pobudzić laktację i ułatwić pracę dziecku. Jednak dzięki konkursowi na blogu prowadzonym przez Hafiję udało się zdobyć laktator elektryczny firmy LOVI. Laktator oraz blog polecam z całego serca, ponieważ wiele rad na nim zawartych bardzo nam pomogło. Owy laktator okazał się być znacznie bardziej pracowity niż Bąbelek, więc udało mi się pobudzić piersi do działania (jupi!!!). Dalej większość dnia zajmowało mi zajmowanie się piersiami lub noszenie naszej "nieodkładalnej" małej w chuście, lecz miałam przynajmniej małe przerwy, dzięki którym mogłam coś zjeść lub najzwyczajniej w świecie się przespać. To nie była zwykła wygrana. Ta nagroda pozwoliła mi cieszyć się z bycia mamą znacznie bardziej, bo znacznie więcej czasu miałam na to, aby go poświęcić nawet na "zwykłe" przytulanie się do Bąbelka.
Napiszę Wam teraz coś, co przez te sześć miesięcy ciągle "siedziało" w mojej głowie i dalej tam jest. Karmienie piersią to według mnie jedna z najcudowniejszych rzeczy, jakie mogą się kobiecie przytrafić. Kiedy patrzysz w te pełne zaufania oczy i widzisz jak przy cycusiu Twój maluszek zaczyna odpływać w tzw. "błogostan".
Czytając ten post można pomyśleć, że jest patetyczny. Ja bym bardziej uznała to za "odę do piersi". Bardzo się cieszę, że udało się utrzymać laktację przez 6 miesięcy i bardzo żałuję, że tak krótko.

Prawdziwie złote rady w utrzymaniu laktacji, czyli co mi pomagało:
- Przystawiaj malucha jak najczęściej do piersi;
- Korzystaj z laktatora (szczególnie elektryczny to Twój przyjaciel);
- Jeżeli laktator nie ściąga mleka, to rozchmurz się - to wcale nie oznacza, że nie masz pokarmu (sama miałam wiele sytuacji, kiedy laktator nie dawał rady, a Bąbelek ssał i łykał mleczko). Może masz opuchnięte kanaliki, albo nie do końca poprawnie przystawiasz końcówkę urządzenia?
- Udaj się do doradcy laktacyjnego;
I ostatnie:
- Wsadź stopery w uszy, jak kolejna osoba zacznie sugerować, że może jednak warto przejść na sztuczne mleko ;) (nawet jedna butelka sztucznego mleka dziennie może zaburzyć laktację).


Dziś krótko i zwięźle ale szczerze :)
Pozdrawiamy.

Ogórkowe love, czyli chłodzący napój ogórkowy

Dziś trochę kulinarnie.

Na podstawie kilku przepisów dostępnych w internecie zrobiłam własną wariację na temat koktajlu ogórkowego. Serdecznie polecam na upały :)

Składniki na 0,5 l:
7-8 kostek lodu
2-3 spore ogórki gruntowe, krótkie
pół dużego opakowania jogurtu naturalnego
cukier i mięta do smaku

Przygotowanie:
Do blendera wrzuciłam kostki lodu i je rozkruszyłam. Do tego dodałam obrane ogórki i 2 łyżeczki cukru (można więcej - dla łasuchów lub zrezygnować całkiem - dla dbających o linię). Ponownie wszystko zmiksowałam na papkę. Do tego można dodać kilka listków mięty (będzie bardziej orzeźwiające) lub... 1 kroplę (naturalnego!) olejku miętowego. Wlać do szklanki, udekorować i voila! Pychota!

W upały gotować się nie chce przeogromnie, ale takie cudo (szybkie tanie i idealne na upały) polecam wszystkim :)

Zapraszam również do zapoznania się z drugą twarzą Całkiem Młodej Mamy i moim oryginalnym tortem :)

Oda do pieluchy, czyli co gryzie młoda mamę cz. 1

Z czym się mierzy młoda mama? 

1. Pełna pielucha

Wszyscy rodzice zastanawiają się kim będzie ich maleństwo w przyszłości. Ja patrząc na pełną pieluchę stwierdzam, że nasza Bąbelińska ma zacięcie artystyczne. Mała nie robi tego często, ale jak już "walnie", to myślę, ze sam Jackson Pollock byłby dumny z jej "mazów" po same pachy. W takich chwilach i we mnie budzi się artysta. Aż chce się recytować, niczym Różewicz (jak to chrzestna nazywa Bąbla), coś w stylu:

Och pielucho moja miła,

obyś długo sucha była.

lub

Mój papersie, mój milutki,

Nie wylewaj, choć pełniutki.

Z tym Różewiczem to też "rozkminka" dopadła. Wszak na imię mu było Tadeusz, a co się mówi? Tadek-Niejadek, o! I kto tu jest niejadkiem? Nooo.. muszę jednak naszego Tadzia-Jadzia pochwalić, bo ostatnio w koszulce z małym piratem tak dzielnie rabuje cyca z mleka, że znów zaczęło cieknąć strumieniami. 

źródło: Demotywatory.pl

Ze względu na "zawartość" drugi obrazek w linku ;)

2. Wielofunkcyjność

Chyba nikt tak, jak rodzice nie musi się wykazywać wielofunkcyjnością. Robienie czegoś, nosząc dziecko to norma. Tutaj genialnie sprawdza się chusta. Jednakże przy gotowaniu obiadu nie mogę trzymać malucha obok pryskającego tłuszczu. Sytuacja przedstawia się mniej więcej tak:

W jaskini czarownicy, gdzie kotłów bulgoczą tysiące, siedzi dama. Wzrok jej omiata wszystko niczym powiew huraganu. Czarownicy się nie boi. Wszak ma na nią sposób. Tu piśnie, tam krzyknie i już zły czar nudy rozprasza się w miksturze grzechotań i syreniego śpiewu. Czarownica skacze, biega, jedną ręką w kotle miesza, drugą macha grzechotnikiem nad uchem damy usadzonej w wysoko wzniesionym tronie w... zielone jabłuszka. Nagle, spośród dźwięków i tańca deszczu na tronie wyłania się... ŁYPCIA! Blady strach pada na czarownicę. I co teraz? Czy za chwilę popękają szyby? 

Czujecie ten dramat, prawda? ;) Wyobraźcie sobie, jak muszę wyglądać jednocześnie mieszając w garnkach, śpiewając swym syrenim śpiewem (już wiadomo, dlaczego statki rozbijały się o skały - jakbym ja to słyszała, tez wolałabym zginąć, niż słuchać dalej ;) ) i skacząc. W skakaniu tkwi zagadka, bo jak machać grzechotką z zajętymi rękami? Ha! Całkiem Młoda Mama znajdzie sposób na (prawie) wszystko :) Rozwiązaniem jest zaczepienie grzechotki za spódnicę i skakanie, aby wydawała dźwięki. Należy teraz złożyć to wszystko w jeden obraz i mamy idealne ćwiczenie na koordynację ruchową i kondycję w jednym :)

Więcej zmagań już wkrótce ;)

P.S. Tak czytam sobie ten opis i stwierdzam: Kingiem to ja nie zostanę ale może chociaż Princessą (zawsze lubiłam czekoladę;) )?

Jak schudnąć po ciąży?

To pytanie często stawiają sobie przyszłe i obecne mamy. Jak to było w moim przypadku? W czasie ciąży przytyłam 17 kg. Nooo pozwalałam sobie, trzeba to przyznać z pokorą. Bezpośrednio po porodzie schudłam 9 kg, a w czasie najbliższych 2 miesięcy wyrównałam wagę sprzed ciąży. Jak do tego doszło?
na początku bardzo mało jadłam. Brak czasu (mała bardzo dużo płakała) i uprzedzenia. Co do uprzedzeń: pamiętajcie - nigdy nie słuchać osób, które mówią "no, po porodzie to nic ie będziesz mogła jeść. Nie można tego, czy tamtego... Mnie to wpędziło w niemały problem. mianowicie tak się tym nafazowałam, że nie jadłam prawie nic. Dieta bardzo restrykcyjna plus brak czasu spowodowały, że nie jadłam prawie nic. To z kolei wpędziło mój organizm w stan totalnego wykończenia. Dieta restrykcyjna a kolki i tak były. I mało pokarmu. Nie polecam.

Po ogólnym kryzysie zaczęłam jeść normalnie. Bez szczególnych obostrzeń. Po prostu nie jadłam rzeczy ostrych i mocno wzdymających i w końcu mój organizm zaczął pięknie funkcjonować. A chudłam dalej (jedna z wielu zalet karmienia piersią). Po osiągnięciu wagi sprzed ciąży spadek się zatrzymał (jakie nieprzyjemne zaskoczenie). Nadal utrzymywałam przez następny miesiąc dietę. Polecam jeść dużo owoców (arbuzy i melony są bezpieczne przy karmieniu) oraz warzyw. Polecam pieczone warzywa. Kroję marchewkę, buraki i cukinię jak frytki, wsypuję na blachę, przyprawiam i dodaję trochę oleju, a następnie do piekarnika. Naprawdę można się zdziwić, jaki smaczny jest pieczony burak :)

Rozpoczęłam również ćwiczenia. To, jak wyglądał ich początek przedstawiam na tej jakże fascynującej grafice (mój kunszt w paint'cie nie zna granic xD):

Teraz jest już znacznie lepiej (dopiero po 15 minutach intensywnych ćwiczeń robię za dywan ;) ) Zobaczymy jak będzie dalej :)

Ja polecam zbilansowaną dietę, dużo wody, karmienie piersią oraz ćwiczenia fizyczne.

A tak wyglądam 3 miesiące po porodzie :) (w końcu trzeba się pochwalić, czyż nie? ;) )

3 pierwsze miesiące życia Bąbelka

Skoro mój blogowy macierzyński dobiegł końca, a Babelińska właśnie wypoczywa ze swoim tatą na dworze, to czas wysmażyć kolejną notkę. Ja tam zawsze zjadam dobrze wypieczone (jeszcze nikomu trochę węgla nie zaszkodziło), więc mam nadzieję, że i ta notka będzie taka.

Jutro naszej bąbelińskiej wypada 14 tygodni :) Udało nam się przekroczyć magiczne 4 kg (uuu już kilka tygodni temu :) ). Laktacja podtrzymana (właściwie to czterema rękoma - jak dobrze mieć masażystę w domu i dwoma laktatorami - elektryczny i ręczny). Mleka jest jakby więcej (mała z powodzeniem zajada i przybiera), ale za to cyc stał się laktatorooporny. Przystawiam do laktatora i... nic. Och oszukuję - nawet 30 ml czasem uda się ściągnąć. Mała się pszyssie i co? łyka i łyka. Nie wiem co wpłynęło na taką zmianę. żywię (czytam i nie wierzę - kto w tym wieku pisze jeszcze "żywię" ;) ) ogromną nadzieję, że to przejściowe i mój M będzie mógł mnie wspomóc nocnym wstawaniem i karmieniem. Dodam, że jeszcze miesiąc temu ten sam laktator pięknie ściągał ponad setkę.

Skok rozwojowy

To jest coś, co mnie zaskakuje. Mówi się, że dzieci rozwijają się z dnia na dzień. Przyznam szczerze, że do tej pory u naszego Bąbelka nie było to takie widoczne, a tu trach! 8 lipca (dzień przed "wybiciem" trzech miesięcy) jak wcześniej nie podnosiła głowy leżąc na brzuchu to nagle z dnia na dzień zaczęła. Aż zdjęcie machnęłam, tak długo trzymała nasza dzielna dziewczynka.

Tutaj nasuwa mi się pytanie: skoro dzieci podręcznikowo powinny tak podnosić głowę w trzecim miesiącu to na ch... usteczkę było mi suszyć głowę, że "och jak to źle, że jeszcze głowy nie podnosi" w drugim miesiącu? Jakiś wyścig, czy jak?

Dodatkowo Mała odkryła ostatnio, że jedna ręka może służyć do wielu różnych czynności. w szczególności do łapania drugiej ręki oraz poszukiwania skarbów w grocie zwanej ustami (a może uda się tam zmieścić całą pięść? lub dwie?). Takie to rączki przydatne. Wyrywanie włosów mamie i tacie jest już opanowane do perfekcji i wychodzi nawet stopami (chwytne, małpie paluszki u stóp - ach ten Darwin), więc trzeba uczyć się nowych czynności :)

Cały czas na topie są książeczki kontrastowe. Serdecznie polecam wszystkim rodzicom. Mała fantastycznie na nie reaguje - widać skupienie i zainteresowanie. Jestem pewna, że bardzo pozytywnie to na nią wpływa, bo to po prostu widać. Ona aż się garnie do nowych obrazków. Jak to nasza bardzo dobra znajoma określiła, macha rączkami i nóżkami, a wyraz twarzy ma mówiący "to się dzieję naprawdę!".


To wszystko tak w skrócie. Przypomina mi się coś, o czym ostatnio mi powiedziano:

źródło: kwejk.pl

Święta prawda, ale za to jest to najpiękniejsze zmęczenie na świecie.



P.S. Jak obiecałam to jest. Miało być dobrze wypieczone aż do zwęglenia. Jest i węgiel ;) :

Chaotycznie, ale treściwie (mam nadzieję)

6 i 7 tydzień życia - karmienie piersią i "chustonoszenie" :)

Post umieszczony "nieco" później (każdy zasługuje na urlop macierzyński ;) ).

Laktacja, czyli niech żyje cycuś

Mała jest wciąż mała, a właściwie maleńka, bo 3 centyl. Lekarka w przychodni mi głowę suszy, ale ja już staję na uszach, aby dojadała jak najbardziej. Jak wiadomo niektórym bardziej obeznanym w temacie mleko z piersi ma dwa etapy - najpierw wypływa bardziej wodniste i laktozowe (a co za tym idzie słodkie) mleko, a następnie bardziej treściwe i mniej słodkie. Bąbelek (po mamusi :P) ma upodobanie do słodyczy i zacina słodkie mleko, a już dalej zazwyczaj nie chce jej się pracować i zasypia niedojedzona. Ktoś tutaj doradzi, żeby ją rozbudzać i dalej przystawiać. Wpadliśmy z M na to i co? Jakież bulwersy przy cycu, że nie takie, jak trzeba leci. Nic z tego nie wyszło ale znaleźliśmy rozwiązanie - odciąganie mleka. Już wcześniej to robiłam ze względu na to, iż dzięki temu w nocy z moim M możemy się zmieniać lecz ściągnąć laktatorem ręcznym jest trudniej niż przystawić bezpośrednio dziecko do piersi (odruch ssania jest ciężki do "podrobienia"). Po ściągnięciu mleka mieszają się w butelce oba jego rodzaje i dzięki temu bąbelek może zajadać treściwe mleko o słodkim smaku.
Aby wciąż pobudzać laktację (od samego początku nie najlepiej z nią u mnie i jak tylko zaprzestanę na dzień jakiegoś zabiegu, to już pojawia się problem) w ciągu dnia co 1-1,5 godziny albo mała jest przy cycku (sama tego woła często) albo ściągam, jeżeli mała śpi (co w ciągu dnia nie jest częstym zjawiskiem). Do tego herbatki laktacyjne (fuj fuj fuj, ale czego się nie robi dla pełnego cycusia) i mała zaczęła przybierać na wadze. Sukces okraszony ciężką pracą dzień w dzień :)

Chustonoszenie

Jedną z wielu rzeczy, których staraliśmy się uniknąć, to ciągły przymus noszenia dziecka na rękach. Nie dam się tu wpędzić w dyskusje na temat tego, że dziecko przecież takie niewinne i nieświadome nie może tego wymagać w premedytacją. Moim zdaniem może i może nie do końca świadomie, ale wszystko jest kwestią przyzwyczajenia. U nas było tak: mama (czyli ja - uhu jak to brzmi :) ) mówi "tylko nie na ręce, bo się przyzwyczai", na co babcia mówi "ale ja muszę, bo jeszcze dziś nie nosiłam". I tak każdy z domowników musiał trochę (a co - ja też musiałam przecież Bąbelka pościskać :P) i trochę urosło do Trochę, a nawet TROCHĘ i spróbuj potem położyć na chwilę. Położenie na chwilę, czy nawet zatrzymanie się stało się przyczyną płaczu okraszonego wzrokiem mówiącym "jak możesz mi to robić i się zatrzymywać?1 ja tu cieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeerpięęęęęęęęęęęęęęę!!!!" xD. Moim wybawcą stała się chusta. Och cudownie jest mieć wreszcie wolne ręce i móc zrobić cokolwiek w ciągu dnia. Bąbelińska również bardzo polubiła chustę, bo zasypia w niej raz dwa.

P.S. W chwili obecnej już nie trzeba malucha nosić cały dzień (tylko pół xD), a o tym, jak do tego doszliśmy przeczytacie w następnym poście.


Na koniec nie mogę się oprzeć, żeby nie wstawić zdjęcia Róży wraz z kuzynką, która nas odwiedziła. Różnica pomiędzy dziewczynkami to (w chwili robienia zdjęcia) 5 miesięcy i 6 kg. Kuzynka rośnie jak na drożdżach i pięknieje z dnia na dzień, a z kolei nasza mała jest hmm... mała (co nie umniejsza w również jej urodzie - wszak każda mama swe dziecko widzi jako najpiękniejsze).

Serdecznie pozdrawiamy gości i zapraszamy częściej :)