Jak schudnąć po ciąży?

To pytanie często stawiają sobie przyszłe i obecne mamy. Jak to było w moim przypadku? W czasie ciąży przytyłam 17 kg. Nooo pozwalałam sobie, trzeba to przyznać z pokorą. Bezpośrednio po porodzie schudłam 9 kg, a w czasie najbliższych 2 miesięcy wyrównałam wagę sprzed ciąży. Jak do tego doszło?
na początku bardzo mało jadłam. Brak czasu (mała bardzo dużo płakała) i uprzedzenia. Co do uprzedzeń: pamiętajcie - nigdy nie słuchać osób, które mówią "no, po porodzie to nic ie będziesz mogła jeść. Nie można tego, czy tamtego... Mnie to wpędziło w niemały problem. mianowicie tak się tym nafazowałam, że nie jadłam prawie nic. Dieta bardzo restrykcyjna plus brak czasu spowodowały, że nie jadłam prawie nic. To z kolei wpędziło mój organizm w stan totalnego wykończenia. Dieta restrykcyjna a kolki i tak były. I mało pokarmu. Nie polecam.

Po ogólnym kryzysie zaczęłam jeść normalnie. Bez szczególnych obostrzeń. Po prostu nie jadłam rzeczy ostrych i mocno wzdymających i w końcu mój organizm zaczął pięknie funkcjonować. A chudłam dalej (jedna z wielu zalet karmienia piersią). Po osiągnięciu wagi sprzed ciąży spadek się zatrzymał (jakie nieprzyjemne zaskoczenie). Nadal utrzymywałam przez następny miesiąc dietę. Polecam jeść dużo owoców (arbuzy i melony są bezpieczne przy karmieniu) oraz warzyw. Polecam pieczone warzywa. Kroję marchewkę, buraki i cukinię jak frytki, wsypuję na blachę, przyprawiam i dodaję trochę oleju, a następnie do piekarnika. Naprawdę można się zdziwić, jaki smaczny jest pieczony burak :)

Rozpoczęłam również ćwiczenia. To, jak wyglądał ich początek przedstawiam na tej jakże fascynującej grafice (mój kunszt w paint'cie nie zna granic xD):

Teraz jest już znacznie lepiej (dopiero po 15 minutach intensywnych ćwiczeń robię za dywan ;) ) Zobaczymy jak będzie dalej :)

Ja polecam zbilansowaną dietę, dużo wody, karmienie piersią oraz ćwiczenia fizyczne.

A tak wyglądam 3 miesiące po porodzie :) (w końcu trzeba się pochwalić, czyż nie? ;) )

37 i 38 tydzień ciąży - PORÓD :)

Post z opóźnieniem, ale należy wybaczyć, ponieważ były ku temu powody :)

Gdzie rodzić?

Po ostatnich doświadczeniach z porodówki w Białymstoku miałam bardzo duży mętlik w głowie. Niby wszystko ok, a jednak... Ta duża chęć do medykamentów (ciekawostka: Fenoterol, którego przyjęcia odmówiłam wycofano w sobotę w tym samym tygodniu, w którym odwiedziłam ową porodówkę), brak uwzględniania planu porodu (uważane jest to głównie za zbędną fanaberię), a co za tym idzie wielu składowych komfortowego porodu. Przykładowo: dziecko jest tylko przez chwilę na brzuchu matki i od razu jest ważone i mierzone (z tego, co wiem, ustawowo jest ustalone, iż powinno dziecko być 2 godziny na brzuchu matki bezpośrednio po porodzie), nikt nie czeka na to aż pępowina przestanie tętnić (jeżeli oczywiście jest takie życzenie rodziców), przy cesarce nie może być nikt obecny, ani po porodzie przez cc dziecka kangurować od razu. Kolejna kwestia - nie można wybrać w żaden sposób położnej (a co jeżeli znów trafię na wcześniej wspominaną "Franię"?). Powyższe kwestie sprawiły, że dostałam bardzo dużej wewnętrznej blokady przed powrotem tam (chociaż szpital ma naprawdę pozytywne opinie, to jednak wiedząc, jakie zasady panują np. w Warszawie, nastawiałam się na nieco inne sytuacje). Z pomocą przyszli moi rodzice, którzy zaproponowali nam sponsorowanie porodu w Warszawie w szpitalu im. Świętej Rodziny z prywatną opieką położnej - Elżbiety Kowal, która to przyjmowała porody obu moich braci. Za ta możliwość bardzo im dziękujemy, bo było to bardzo miłe rozwiązanie :) 

Bardzo zależało mi na aktywnej obecności M przy porodzie i bardzo obawiałam się cesarki. Brało się to stąd, że mała była owinięta pępowiną wokół szyi i co prawda było to luźno, ale maleństwo przecież rosło i to zawinięcie było coraz bardziej ciasne. Tym bardziej, że bąbelek był już główką nisko w miednicy, więc szansa odwinięcia się bardzo się zmniejszyła. Składając to wszystko razem, w środę pod koniec 37 tygodnia ciąży pojechaliśmy do Warszawy i jeszcze tego samego dnia rozpoczęłam wycieczki po schodach (rodzice mieszkają na 9-tym piętrze, a sam blok ma 13 pięter schodów - wystarczająco, aby móc sobie urządzać wycieczki po kondycję). I tak wchodziłam i schodziłam na to 9-te piętro średnio 4 razy dziennie (oczywiście nie na raz) stwierdzając dwie rzeczy: po pierwsze - trzeba być twardym nie "miętkim", a po drugie - jeżeli nie miałabym od tego urodzić, to na pewno dobrze to zrobi na moją kondycję i zbierany przez 9 miesięcy (w tym też trochę leżenia) cellulit ;) 

Pierwsza wizyta w szpitalu i iskierka nadziei

W niedzielę odwiedziliśmy szpital i położna pokazała nam jedną z sal do rodzenia. Podpisaliśmy umowę dotyczącą prywatnej opieki i odwiedziliśmy izbę przyjęć, gdzie zrobili mi KTG i stwierdzili, że szyja powoli się skraca (nie, nie stałam się człowiekiem bez karku, aczkolwiek można na to i z tej strony spojrzeć :P ) i pojawiło się rozwarcie na 1,5 cm, więc razem z nim pojawiła się nadzieja na rychłe rozwiązanie. Wszak mój M musiał za tydzień udać się do domu, a pomimo, że byliśmy u rodziców, to gość jest jak ryba - dobry jak świeży, a z każdym następnym dniem coraz bardziej "śmierdzi" i nie chcieliśmy siedzieć im na głowie przez długi czas. 

W poniedziałek rozpoczął się 38 tydzień, a ja przeszłam samą siebie. Bilans dnia: 40 pięter w górę oraz 40 pięter w dół po schodach, umyte okna balkonowe i podłoga na balkonie, kilkukilometrowy spacer po Warszawie (z bardzo cennym znaleziskiem - mlekomatem, w którym mleko jest niepasteryzowane, nieodtłuszczane i nawet pachnie krową) i wejście na górkę (niby niska, a jednak). Skończyło się to płaczem z bólu kolan i wtorkiem spędzonym w łóżku na spaniu. Nie zmienia to mojej dumy z własnego samozaparcia (nie słynę z zamiłowania do wysiłku fizycznego).

PORÓD

W środę od rana zaczęły mi się skurcze. Przybierały na sile, aby w końcu o godzinie 10 stać się regularne co 4-5 minut. Ucieszyło mnie to ogromnie i chociaż mój najmłodszy brat (6,5 roku) patrzył się na mnie ze strachem, to próbowałam mu wytłumaczyć, że ciesze się, że mnie boli, bo dzięki temu dzidziuś może przyjść na świat i być może już wkrótce pozna siostrzenicę. Podczas kolejnego skurczu młody popatrzył się na mnie z niedowierzaniem i stwierdził "Tinta... Ty wcale się nie cieszysz". No cóż... ciężko się uśmiechać, jak Cię trochę wykręca na drugą stronę ;)

O godzinie 13 zdecydowaliśmy się na podróż do szpitala, gdzie na izbie przyjęć lekarz stwierdził: "Noo... ma Pani 5 cm rozdarcia" (słownictwo autentyczne). Ucieszyło mnie to, ponieważ z takim rozwarciem już do domu nie puszczają raczej, co oznaczało, że już wkrótce zobaczymy naszego bąbelka. Na KTG skurczów widać nie było tak mocno, jak ja je czułam, ale KTG do samego końca nie wykazywało czynności skurczowej mojej macicy (moje koło ratunkowe dzielnie broniło jej przed niepowołanymi falami). 

Tutaj napotkałam się z barierą. Zaczęto się zastanawiać czy są jakiekolwiek wolne sale (dziki tłum chętnych do porodu nawiedził szpital) i dzięki temu, że byłam umówiona z położną, sala się znalazła. Niestety wybrana przeze mnie położna nie mogła się pojawić tego dnia, więc przysłała zastępstwo - przyszła do nas Pani Danuta Midura. Pozwoliłam sobie w tym poście na użycie nazwisk, ponieważ uważam, że dobrą pracę należy nagradzać i opiniować, aby inni wiedzieli, czego można się spodziewać. 

Kiedy ja wypełniałam papierki na izbie przyjęć, mój M dzwonił po położną. Gdy tylko z IP zawieźli mnie (pomimo moich wielkich zapewnień, że jestem w stanie sama dojść do windy) na porodówkę, położna już tam czekała. Zaprowadzono mnie do sporej sali porodowej. Sala była ładna, szkoda tylko, że nie była przystosowana zbytnio do aktywnego porodu. Jednak znajdował się tam prysznic, który znacznie umilił mi część czasu na sali. 

Większość czasu do godziny 17 spędziłam siedząc na piłce. Serdecznie polecam takową piłkę wszystkim rodzącym. Jest bardzo wygodna, co pomaga w przejściu skurczów. Przez ten czas co i rusz pojawiała się kwestia znieczulenia. Ja już na początku stwierdziłam, że z moją odpornością na ból bez niego się nie obędzie. Jednak bardzo się go bałam i w związku z tym opóźniałam moment podania jak się da. Położna zaproponowała mi gaz (50% gaz rozweselający i 50% tlen) ale z moją opornością do leków nawet jak podawała mi elektrolit, to czytałam skład. Po wielu namowach zgodziłam się na gaz (działa bardzo sensownie, bo przecież dotlenione mięśnie mniej bolą) i potem do samego końca nie chciałam go oddać (tym razem pomimo próśb położnej abym oddała ;) ) O 18.30 okazało się, że już od dłuższego czasu mam 7 cm rozwarcia i ani rusz dalej. Położna podczas skurczu przebiła mi pęcherz i dzięki temu w ciągu następnych 20 minut mój stan się zmienił diametralnie i nadeszło 10 cm. Wtedy też pośród moich wrzasków o znieczulenie przyszedł anestezjolog i uświadomił mnie, że na znieczulenie jest już za późno. Skurcze, które pojawiły się po przebiciu pęcherza były diametralnie bardziej bolesne. Odchodziłam od zmysłów i wrzeszczałam ile sił w płucach (a trzeba przyznać, że mam je niemałe). Idealnym określeniem mojego zachowania było w tym momencie "miotało mną jak szatan".

Pozwoliłam sobie przytoczyć źródło cytatu.

Sama faza parcia trwała godzinę. Najdłuższa godzina mojego życia. Pod koniec już nie za bardzo wiedziałam co się dzieje. Mój M cały czas dzielnie mnie wspierał, a ja o dziwo zamiast go wyzywać - jak to podobno często się zdarza u rodzących- mówiłam mu, że go kocham. 

Chwila, kiedy dostałam malucha na brzuch zostanie w mojej głowie do końca życia. Bąbelińska, choć niewytarta i "zaglucona" była najpiękniejszym widokiem, jaki widziałam w życiu.

I tak oto 9 kwietnia 2014 o g. 19:54 urodziła się nasza Różyczka.

Waga: 2526 g Długość: 49 cm :)

Okazało się, że oprócz owinięcia pępowiną, ta nie była przyczepiona do łożyska, a do błon płodowych 3 cm od krawędzi łożyska, co mogło skutkować wieloma nieprzyjemnymi następstwami włącznie z najgorszym. Mała miała wiele szczęścia i cieszę się, że poród się odbył, ponieważ każdy następny dzień niósł ze sobą ogromne ryzyko.

P.S. Poród obył się bez oksytocyny, znieczulenia, bez cesarki (hura!), szwów (jestem w szoku, ale ogromna w tym zasługa położnej) i innych "przyjemności". Pozostała kwestia powracającego wspomnienia bólu, które wywoływało u mnie bardzo negatywne reakcje, ale dzięki mojemu M udało się przepracować tę kwestię oraz zaakceptować owy ból :) Do wszystkich przyszłych mam: poród boli - owszem, ale to co następuje po nim przyćmiewa wszystko, więc zaakceptujcie ból, bo dzięki niemu potem można zobaczyć taką wspaniałość, jaką jest nowe życie :)

P.P.S. Wiele kwestii zostało pominiętych, ponieważ poród to bardzo intymna chwila i nie wszystkim chcę się dzielić z kim innym oprócz mojego M, który przeżywał to razem ze mną.

P.P.P.S. (Coś dużo tego) Danuta Midura - serdecznie polecam tą położną :)

36 tydzień ciąży - pierwsza wizyta na porodówce

Mogłabym mieć teraz ksywkę luna. Dlaczego? Bo wyglądam, jak księżyc w pełni ;) (Na dole posta znajdziecie zdjęcie potwierdzające moje słowa)

Moje dolegliwości ciążowe są, jakie są, ale muszę przyznać, że dziś miednica dała mi trochę wolności i śmigam niczym kozica górska, co mogą potwierdzić moi dzisiejsi wspaniali goście :)

Regularne skurcze i izba przyjęć

Ostatnie dni przyniosły wiele nowych doświadczeń. W niedzielę moja macica zdecydowała, że zacznie się kurczyć bardziej regularnie niż zwykle. Wyszło je całkiem nieźle, ponieważ skurcze zaczęły pojawiać się co 5 minut. W poniedziałek skurcze przybrały na sile i częstotliwości. Amplituda bólu skoczyła nieco do góry. Musze przyznać - nie łaskotało. Ale też muszę tutaj przyznać, że jest to dość ciekawy ból, bo fizycznie jest mocno nieprzyjemny, a psychicznie wywołuje bardzo pozytywne uczucia. Macica okazała się być bardzo dzielna i kurczyła się ostatecznie co 2 minuty.
Przy skurczach co 4 minuty (około godziny 15 w poniedziałek) zdecydowaliśmy się na podróż do szpitala. Już wcześniej z moim M wybraliśmy do porodu szpital w Białymstoku na ul. Warszawskiej i tam tez się udaliśmy. Na izbie przyjęć bardzo sympatyczna położna podłączyła mnie do KTG i skurcze jako takie się na wydruku pojawiły, natomiast nie zostały uznane za porodowe ze względu na dość niską amplitudę (uhu - ciekawe, jak "łaskotać" będą te o właściwej amplitudzie). Jednak krwawienie i podejrzenie sączenia się wód płodowych jako dodatek do wspominanych wcześniej skurczy sprawiły, że zostałam skierowana na porodówkę.
Dostałam do ubrania bawełnianą białą koszulę (jakże się cieszę, że dzisiejsze szpitalne koszule zakrywają już pośladki) i zakaz wkładania bielizny pod spód, co zaowocowało po chwili dwoma mokrymi plamami po pas (cycuś artysta - zarówno prawy jak i lewy- jak to mój M nazywa aktualnie moje piersi poszalał troszkę i wyczuł idealny moment do malowania swoich wzorów).

Wyposażenie sali porodowej

Sala porodowa pozytywnie mnie zaskoczyła. Co prawda, od czasów przywiązywania pasami nóg rodzących kobiet do łóżka (tak tak, ja właśnie się rodziłam w taki sposób - koszmar) już na szczęście minęły. Ja jednak wciąż się obawiałam nastawienia personelu w szpitalu. Sale szpitalne wszystkie są jednoosobowe (plus partner oczywiście) i bardzo dobrze wyposażone. W mojej było nowoczesne łóżko, worek sako, piłka do skakania oraz to, co ucieszyło mnie najbardziej, czyli fotel do porodu, który pozwala na poród w pozycji pionowej. Niestety nie znalazłam w internecie zdjęcia takowej konstrukcji, więc ją opiszę. Jest to fotel podwójny - z przodu jest miejsce dla przyszłej mamy , które ma kształt siedziska podobny do deski klozetowej (porównanie niezbyt przyjemne, ale za to, musicie przyznać, że dość obrazowe), a za tym siedziskiem znajduje się drugie (już pełne), na którym może usadowić się partner i nas wspierać i tulić (lub dawać się ściskać) w trakcie wspólnego stawania się rodzicami.

Dalszy rozwój sytuacji

Ponownie zostałam podłączona do KTG. Jestem bardzo wdzięczna położnej, iż słysząc moja prośbę o jakąkolwiek inną pozycję niż plackiem na plecach (najbardziej bolesna pozycja dla mojej miednicy, w jakiej obecnie mogłabym się znaleźć), ułożyła mnie lekko na boku, podkładając odpowiednio poduszkę.
W tym miejscu oczywiście nastąpił długaśny wywiad lekarski (lepiej, żeby pytali za dużo niż za mało), który trwał i trwał. Być może dlatego, że różne osoby przychodziły, pytały i wpisywały do karty kolejne fakty, a następnie wychodziły i przychodził po jakimś czasie znów ktoś inny. Zmiana dzienna była bardzo przyjazna. Położna ze zmiany dziennej była osobą surową ale konkretną i słuchającą potrzeb rodzącej. Bardzo podobało mi się jej podejście. Niestety jej zmiana się skończyła i nadeszła zmiana nocna (tu ze względu na dalsze wydarzenia powinien zabrzmieć marsz imperialny).
Położna ze zmiany nocnej (dla ułatwienia opisu nazwijmy ją Franią - imię wydaje się być przyjazne, więc ociepli całą sytuację) była dość hmm.. żywiołową osobą (chociaż przyznajmy szczerze - ja również nie byłabym prze-szczęśliwa, wiedząc, że czeka mnie 12 godzin pracy w nocy). Teraz sobie wyobraźcie pełną emocji i hormonów mnie plus drugą osobę o podobnym charakterze w stresowej sytuacji - wybuch czaił się za rogiem.

Bitwa o krew i fenoterol

Frania poinformowała mnie o konieczności pobrania krwi. Niby nic specjalnego, wszak jestem honorowym krwiodawcą, a jednak z moimi cienkimi żyłami czasem jest to pewien problem. W pełni świadoma swojej ułomności pod kątem żył, poinformowałam o tym Franię, co (jak można się domyślić) nie wprawiło ją w euforię. Pierwsza próba została dokonana na jednej z bardzo widocznych u mnie żył, jednak na jednej z najcieńszych. Po próbach wkłucia pod różnymi kątami żyła pękła. Mnie to ani nie zaskoczyło, ani nie zmartwiło. Nie był to pierwszy, ani pewnie ostatni raz w moim życiu. Jednak położna bardzo się tym zestresowała i zrobiło mi się jej trochę przykro, bo naprawdę się starała. Drugi łokieć również odmówił współpracy. Żyła co prawda nie pękła i przynajmniej lewy łokieć nie wygląda jak dorodna śliwka węgierka, ale pobrać krwi się nie udało. Trzecia próba miała odbyć się przy nadgarstku po stronie kciuka. Frania energicznie złapała za to miejsce, co mnie zaskoczyło, bo nie byłam na to przygotowana (jest to bardzo bolesne miejsce) i zabrałam rękę, prosząc o chwilę na przygotowanie się na ból. Niestety zestresowanej położnej zależało na czasie i nie dała mi tej chwili, na siłę wyrywając moją rękę do siebie. Zaowocowało to "przeuroczą" przepychanką dwóch zestresowanych kobiet (sądzę, ze z boku było to dość komiczne) i moim płaczem z bólu i złości (ponieważ nic nie chciało lecieć w tym miejscu również, nakłuwanie znów skończyło się gmeraniem igłą w różne strony i pretensjami do mnie, że zabierałam rękę). A wystarczyłoby kilka sekund, dzięki którym mogłabym się przygotować psychicznie. Ostatnią próbą było założenie mi wenflonu w nadgarstek od strony grzbietowej. Niezbyt przyjemne miejsce, lecz mniej bolesne (stanowczo) niż poprzednie i ja byłam tez już na to przygotowana. W końcu krew trysnęła na tyle, że zrobiła niezłą plamę na podłodze, a ja miałam wreszcie spokój.

Jak moim zdaniem powinna i jak nie powinna wyglądać relacja z pacjentem

Po chwili przyszedł lekarz i zarządził, że akcję porodową (która de facto wcale jeszcze się nie rozpoczęła - wszak stwierdzili, że skurcze są zbyt małe, a szyja tylko trochę skrócona - ha! jeszcze nie jestem pączkiem bez karku ;) ) należy zatrzymać. Frania przygotowała jakieś leki i ze strzykawką podeszła do mnie gotowa wbijać mi ją w pośladek. Stwierdziła tylko, że "to lek dla dziecka". I tu nastąpiła chwila grozy - zapytałam co to jest (ta ta ta taaaaaaam). Usłyszałam ponownie, że jest to lek dla dziecka i nic więcej. Domyśliłam się, że jest to steryd (36 tydzień ciąży to końcówka wykształcania się płuc) i z rozmowy słyszałam, że chcą mi podać również fenoterol. Powiedziałam, że muszę się chwilę zastanowić czy się zgadzam na te leki, co oczywiście wywołało fale oburzenia (pacjentka z własnym zdaniem - kto to widział). Czytając wiele na temat fenoterolu oraz znając doświadczenia innych kobiet (w tym mojej mamy) nie zgodziłam się na ten lek. Jest on bardzo silny i mocno blokuje akcję porodową, czasem przyczyniając się (np. u mojej mamy) do ogromnych problemów i potrzeby wywoływania porodu w terminie późniejszym. Dodatkowo ma bardzo dużo skutków ubocznych, a w internecie można znaleźć relacje kobiet, które (one lub ich dzieci) miały problemy sercowe właśnie po tym leku. Na steryd, po długiej wewnętrznej walce z samą sobą się zgodziłam wiedząc, że mała jest bardzo mała i jest możliwość, że płuca rzeczywiście nie były w tym momencie jeszcze do końca wykształcone. Mój M w pełni popierał te decyzje (dziękuję mu ogromnie za wsparcie) i dziś po raz kolejny nie godziłabym się na podanie mi fenoterolu - jestem tego na 200% pewna.
Oburzona Frania poinformowała lekarza, iż nie zgodziłam się na żadne leczenie i ten przyszedł tłumacząc mi, jak ważny jest steryd w obecnej sytuacji. Ja byłam tym zdziwiona, bo steryd został już podany, a on on był równie zdziwiony tym, że jednak został podany. Lekarz zachował się bardzo pozytywnie i nie skarcił mnie, ani nie "rzucił bulwersa" za brak mojej zgody na drugi lek. Zaproponował za to alternatywę złożoną z papaweryny i no-spy, na co wyraziłam zgodę. Tak właśnie powinna wyglądać relacja lekarz-pacjent. Tym bardziej, że nie była to sytuacja krytyczna, czy też wymagająca natychmiastowej interwencji, aby nie można było wysłuchać zdania pacjentki.

Ponieważ drugą dawkę sterydu należy podać po 12 godzinach - na noc trafiłam na oddział patologii ciąży. Brzmi groźnie ale jest to oddział całkiem przyjazny. Trafiłam na dwie bardzo sympatyczne "współlokatorki" i miłe Panie położne. Gdyby nie fakt, iż po poprzednich emocjach musiałam zostać sama na noc - byłoby bardzo pozytywnie.

"Dieta" w szpitalu

Czuję się w obowiązku, aby nawiązać tu do jakże zdrowej i zróżnicowanej diety szpitalnej, której miałam tę przyjemność doświadczyć. Nie jestem osobą zbyt wybredną smakowo. Zresztą głodny człowiek mało zwraca uwagę na to, co ma na talerzu (byleby do Ciebie nie machało). Śniadanie szpitalne było godne prawdziwego studenta: kromka chleba białego + bułka + kawałek masła + 1 jajko (taka fanaberia kucharek). Aż "żal" mi było, że nie zostałam na obiad ;)

Upragniony wypis

Po uroczystym śniadanku czekał nas obchód. Prowadził go zastępca ordynatora, a za nim dreptała cała masa lekarzy i studentów. Współlokatorki zostały na wskroś przepytane, a ich karty przejrzane pod każdym kątem. Gdy doszło do mnie, moją kartę profesor bez słowa zabrał i cała wycieczka ruszyła dalej. Wywołało to na mojej twarzy minę, która zapewne wyglądała mniej więcej tak:

Po chwili jedna z osób z kordonu zawróciła się i poinformowała mnie, iż oczekuje się mojej osoby po obchodzie w gabinecie zabiegowym w celu zbadania. Wizja badania ginekologicznego przy udziale widowni nie była szczytem moich marzeń w tym momencie, lecz jakoś ci studenci musza się nauczyć, prawda?
"Paczacze" okazali się być bardzo dyskretni i stali nieco z boku, co nieco poprawiało mój komfort.
Ja postanowiłam to badanie wykorzystać w swoim niecnym celu zdobycia wypisu do domu. V-ce ordynator zbadał mnie i stwierdził, że nie ma przeciwwskazań do wypisu lecz okazało się, że w karcie została informacja o fenoterolu. Tu się zastanowił. Wszak we wtorek skurcze już nie były tak częste i silne (nie wiedziałam, że w macicy można mieć zakwasy - a jednak życie wciąż mnie zaskakuje xD) ale wg. karty był to wynik działania tegoż leku. Jednak poinformowałam profesora o moim braku zgody, a on wywindował moje ego stwierdzając, że to była bardzo dobra decyzja, bo w 36 tygodniu ciąży tak silne działanie nie jest już niezbędne. Tak więc po dodatkowym badaniu USG dostałam upragniony wypis.

Tak więc zakończyła się moja doba w szpitalu. I chociaż wyglądam jak bo bitwie (2 solidne siniaki na jednej ręce i piękny granat ( przynajmniej pasuje do mojego ulubionego sweterka ;) ) po pękniętej żyle na drugiej ręce), to ogólnie było dobrze. Bardzo pozytywnie zaskoczyli mnie lekarze i położne (nie licząc oczywiście moje "ulubionej" Frani) swoim podejściem do pacjenta.

Na koniec wstawiam (obiecane wcześniej) zdjęcie podtytułem "Całkiem Młoda Mama czy może Księżyc w pełni?" wykonane w sobotę, podczas finału Przedsiębiorczej Kobiety (relacja wkrótce) przez Monikę Woroniecką:

Patrząc na to zdjęcie przychodzi mi na myśl tylko to, że po porodzie czeka mnie ostry trening - polecacie jakiś system treningowy?

36 tydzień ciąży - plan porodu

U mnie własnie trwa 36 tydzień ciąży. W związku z różnymi dolegliwościami już wiem dlaczego na ciążę częściej mówi się tak, niż np. "stan błogosławiony". Chociaż biorąc pod uwagę chrześcijańskie zapędy do samoumartwiania, to stan jest jak najbardziej błogosławiony ;) Ale czego się nie robi dla Bąbelka :) Najważniejsze, a by mała urodziła się cała i zdrowa i tego jej życzę. W zeszły czwartek byliśmy u lekarza. Mała waży 2084 g i ma obwód główki 31 cm. Mała jest drobniutka i malutka i życzę jej, aby metabolizm i budowę miała raczej po swoim tacie niż mamie (wiem, co mówię). Niby malutka i drobniutka, ale z czysto matematycznych wyliczeń wynika, że główka ma już około 10 cm średnicy. Jak to ma się tam zmieścić?!

Plan porodu 

W wielu książkach i na wielu forach polecają wszyscy zrobić plan porodu. Obawiam się, że dotyczy on bardziej szpitali i klinik prywatnych niż państwowych i jak ktoś trafi na dość otwartą położną, można go zrealizować. Wg. rozporządzenia Ministra Zdrowia, określającego procedury postępowania w opiece nad kobietą i dzieckiem podczas ciąży fizjologicznej, fizjologicznego porodu, połogu oraz opieki nad noworodkiem, Dziennik Ustaw Nr 187 z dn. 7.10.2010 poz. 1259 kobieta powinna coś takiego opracować ze swoim lekarzem lub położną prowadzącą.
W związku z tym, że mój lekarz mówiąc brzydko "kładzie hmm.. patyk" (żeby nie użyć bardziej dobitnego określenia patyka na "l") na wiele rzeczy i o większości muszę informacji szukać sama, bo on twierdzi, że niepotrzebne lub po prostu zapomina (nie twierdzę, że jest złym lekarze, po prostu nie odpowiada moim kryteriom lecz teraz jest już za późno na zmiany) , a położnej prowadzącej nie mam, to plan takowy zamierzam opracować sama przy wsparciu mojego M.

Co powinien zawierać plan porodu?
Oprócz danych osobowych przyszłej mamy należy sobie odpowiedzieć na kilka pytań:
Czy chcemy, aby ktoś był z nami przy porodzie?
Bardzo bym chciała, aby w tym wydarzeniu towarzyszył mi mój M :) Na szczęście on podziela moje zdanie.

Czy zgadzam się na ogolenie łona?
Tutaj mam zagwozdkę, czy jest to naprawdę potrzebne. Oczywiście wolałabym to zrobić sama, ale uwierzcie mi - w pewnym momencie brzuch osiąga takie rozmiary, że zaczyna się "lustrzyca" i można to robić za pomocą lusterka lub po omacku. W sumie, ciekawi mnie efekt tych moich zabiegów - czy to wygląda jakoś względnie, czy może wyglądam jakbym wpadła pod nie naostrzoną kosiarkę xD Ale jeżeli będzie taka potrzeba i ja nie będę w stanie tego zrobić to życzę sobie, aby chociaż żyletka była ostra.

Czy zgadzam się na lewatywę?
Na szczęście w większości przypadków podczas pierwszej fazy porodu organizm sam się oczyszcza ze wszystkiego, co mogłoby "zabrać" część energii potrzebnej do tak wielkiego wysiłku jak poród, a co jest mu najłatwiej odrzucić? Oczywiście zawartość żołądka i jelit. Dlatego też w większości przypadków może odbyć się bez lewatywy, ja jednakże wolałabym już to (mam nadzieję, ze to również mogłabym zrobić sama w zaciszu szpitalnej łazienki lub też, że będę na tyle przezorna i zrobię to przed wyjazdem) niż przy porodzie rodzinnym ukazać mojemu M zawartość moich kiszek (są pewne rzeczy, których wolałybyście swoim mężom nie pokazywać - u mnie jest to właśnie jedna z nich ;) ).

Czy zgadzam się na cewnik?
Jeżeli tylko będzie się dało, to będę się zapierać rękoma i nogami przed tym.

Czy chciałabym znieczulenie i jeżeli tak, to jakie?
Zewnątrz-oponowe mnie troszkę stresuje negatywnie, ale sądzę, że z moją odpornością na ból zgrywanie bohatera skończy się z pierwszymi skurczami xD

W jakich pozycjach chciałabym rodzić?
Według większości źródeł pozycja leżąca czy też półleżąca na plecach jest pozycją najbardziej bolesną. Da się to bardzo sensownie wytłumaczyć. Przecież w tej pozycji cały bąbelkowy ciężar (określenie czysto fizyczne, gdyby ktoś stwierdził, że "bąbelkowy ciężar" jest stwierdzeniem niepozytywnym) naciska na odcinek krzyżowy kręgosłupa oraz na tzw. "korzonki" które się tam znajdują. Jestem zdania, że jest to jak najbardziej prawdziwe stwierdzenie, ponieważ już teraz nie jestem w stanie leżeć na plecach, bo "w krzyżu wtedy łupie", a co dopiero przy dodaniu skurczów. Także taka pozycja odpada u mnie i wolałabym pozycję "kucającą" (ze względu na moje kolana nada się tu piłka) lub też coś, co pozwoli moim pleckom odpocząć, czyli wszelkie opcje pochylania się do przodu - zobaczymy jak wyjdzie w praniu :)

Czy zgadzam się na nacięcie krocza?
Mówiąc szczerze wcześniej myślałam, że jest nacinana tylko skóra, lecz niestety również mięśnia kroczowo-łonowego i poprzecznego powierzchownego krocza. Także ze względu na przyszłość swoich mięśni, wolałabym tego jak najbardziej uniknąć i zastosować tylko, jeżeli będzie to niezbędne i zagrażać mi będzie pęknięcie tkanek (jednak rana cięta zrasta się znacznie szybciej i ładniej niż nierówne pęknięcie).

Czy chciałabym aby dziecko podano najpierw mi czy też najpierw je wytarto i zważono?
Oczywiście, że wolałabym najpierw potrzymać bąbelka. Sądzę, że ważenie i mierzenie opóźnione o kilka minut wyniku nie zmieni.

Czy chcę aby pępowinę przeciął mój partner?
Oczywiście :) Jednakże oboje jesteśmy zdania, że dobrze byłoby odczekać chwilkę, zanim się to zrobi. Zmiana środowiska to dla dziecka ogromny szok i dobrze jest mu dać chwilę na ustabilizowanie się. Jest to według mnie jeden z najważniejszych punktów tego planu.

Czy mam jakieś dodatkowe prośby?
W wielu miejscach poleca się muzykę relaksacyjną. Jak dla mnie bardziej tu pasuje....

Do tych rozważań teść stwierdził, że do skurczy nadaje się bardziej "Highway to hell" AC/DC xD

Rozważania wydają się być śmieszne, ale w sumie takie piosenki mnie pobudzają do działania i poprawiają mi humor, więc może to jest jakieś rozwiązanie?

Plan prawie gotowy. Teraz należy to ująć w ładne słowa i spisać na kartce jako dokument. Oczywiście należy się liczyć z tym, że są sytuacje, którym człowiek nie jest w stanie zapobiec i które mogą zmusić do zmiany niektórych punktów, jednak życzę sobie, aby wszystko przebiegło bardzo pozytywnie :)

Torba do szpitala spakowana, ubranka w szafie poukładane, teraz radosne oczekiwanie. Przynajmniej zajmowanie się przygotowaniami pozwala to zapomnieć o stopach wielkości odnóży Yeti ;)

Teraz tylko:

A Wy? Czy miałyście swój plan porodu? Jak się sprawdził? Jak jeszcze się przygotowywałyście? Może coś doradzicie/odradzicie? :)

34-35 tydzień ciąży - przygotowania do porodu i rozszerzające się spojenie łonowe

Nowy dzień - nowa notka :) Na dworze piękne słońce i wysoka temperatura (17 stopni to jak na marzec i nasz rejon podlaski upał :) )

Syndrom wicia gniazda i przygotowań do porodu i przyjęcia Bąbelka do domu osiągają coraz wyższe poziomy. Stosy ubranek rosną :) W szafie zrobione miejsce powoli się zapełnia. Postanowiłam układać rozmiarami, aby było łatwiej z późniejszym przebieraniem - dziecko wyrośnie z jednego rozmiaru i cała część półki do schowania :) Jak skończę - zamieszczę zdjęcie. Ubranka wędrują do nas z różnych stron - po braciach, po kuzynach, po znajomych. Oczywiście sama również nie mogłam się powstrzymać aby nie przejść się chociaż na chwilkę do sklepu i czegoś nie zakupić. Wykorzystałam więc chwilkę lepszego samopoczucia i wybrałam się wraz z koleżanką na zakupy. Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona tym, że większość maluszkowych ubranek to 100% bawełna :) Jako "czytaczka" składów i metek bardzo mi się to spodobało. Znalazłam również bardzo ładną sukienkę lnianą, chociaż mój M twierdzi, że nie ma co się nastawiać na różowe sukienki, bo jeszcze bąbelek może nam pokazać, że sukienki wcale nie będą potrzebne. Ciekawi mnie, jak to będzie.

Gorzej niż ze składem ubranek, sytuacja wygląda z kosmetykami dla dzieci. Wybierając nawilżane chusteczki do wyprawki miałam nie lada zagwozdkę, które wybrać. Składy mnie odrzucały i tak odrzucałam jedne za drugimi i w ręce zostały mi tylko jedne, które uznałam za najlepsze. Mają według mnie najlepszy skład pośród dostępnych w hipermarkecie. Są to chusteczki marki Nivea.

Poniżej przedstawiam jeszcze dwie moje "zdobycze" :) Nie mogłam się im oprzeć.

Ból spojenia łonowego i sposoby na poradzenie sobie z nim

Niestety chwile, kiedy mogę sobie pozwolić na wyjście nie są częste, ale za to sprawiają wiele radości :)

Ostatnimi dniami (dziś w szczególności) zmagam się z kłuciem w spojeniu łonowym. Jest to na tyle dokuczliwe, że nie jestem dziś w stanie chodzić. Wcześniej to się zdarzało czasem, lecz dziś od rana przejście się na dół do toalety sprawia mi niesamowity ból. Jakby ktoś wbijał mi szpilki w spojenie łonowe. Czasem sobie pokrzyczę z bólu. To mi pomaga. Dziś po przyniesieniu na górę obiadu zorientowałam się, że nie przyniosłam wody i soli. Na myśl o ponownej wędrówce dostałam ataku płaczu.
Potencjalne sposoby na ten ból, które miałyby pomóc:

-ciepły prysznic - sprawdzone i niestety nie działa (chociaż cała reszta miednicy czuje się znacznie lepiej po takim zabiegu)

-położenie się lub zmiana pozycji - leżenie na plecach odpada (za bardzo boli reszta miednicy), leżenie na boku jest jak najbardziej pomocne lecz po krótkim czasie muszę zmienić bok, ponieważ biodra również nie są bezbolesnym miejscem i po dłuższym czasie dają się we znaki
-termofor lub zimne okłady - nie próbowałam i raczej nie spróbuję - ani jeden ani drugi sposób nie jest raczej wskazany w ciąży moim zdaniem

Więcej sposobów nie znalazłam, więc zostaje leżenie, którego, przyznam szczerze, mam serdecznie dość. życzę sobie, aby ten stan był przejściowy i abym po porodzie mogła normalnie chodzić i funkcjonować, zajmując się zdrowym bąbelkiem :) I Wy tez mi tego życzcie :)

Zachcianki w ósmym miesiącu ciąży

Kwestie jedzeniowe bardzo się mi się zmieniły od początku ciąży. Teraz mam ogromną czekoladę i właściwie mogłabym jeść 3 rzeczy na zmianę: pomarańcze, lody i czekoladę.
Bardzo popularny zapach benzyny u wielu ciężarówek mnie nie kręci, lecz uwielbiam zapach detergentów i sklepów obuwniczych. Proszek do prania pachnie tak niesamowicie, iż mogłabym go wąchać całymi dniami. Tak samo lakier do paznokci. Ciekawe, skąd się to bierze.

Słodkie kopniaki, czyli jak szybko kobieta staje się miłośniczką masochizmu ;)

Zaczął się 8 miesiąc ciąży! :) Oznacza to jeszcze 2 miesiące do planowanego rozwiązania :) Ostatnie tygodnie minęły bez notki, ponieważ spędziłam je głównie na leżeniu lub ewentualnej wspinaczce po schodach. Spowodowało to lekkie wypadnięcie z obiegu (jeżeli nawet przy komputerze nie jest się w stanie spędzać wiele czasu, to jest to całkiem wytłumaczalne) Nasz pokój mieści się na piętrze, a toaleta jest na dole i w związku z tym, przy bolącej miednicy, wyjście do toalety staje się istną wyprawą. Jeżeli mam lepszy dzień, to po prostu powolnym krokiem, niczym dostojna słonica przemierzam korytarz, a następnie sunę po schodach. Po powrocie do pokoju idealnym porównaniem do mojego wejścia przypomina się pewna fraza ze Starcraft'a (pierwsze sekundy):

Lub lepiej tutaj.
Dla tych, co grali, nie trzeba tłumaczyć xD

Jeżeli mam gorszy dzień, bardziej przypominam pijanego hipopotama, niż dostojną słonicę i pojękując wspinam się po schodach na czworaka. Ewentualnie na wieść, że mam iść na dół, wyglądam mniej więcej tak:

P.S. Muzyka też pasuje ;)
P.P.S. Dzięki mojemu M i jego rozluźnianiu pozycyjnemu, na szczęście mogę częściej stosować dostojne sunięcie naprzód bez pojękiwania :) Jeżeli któraś z kobiet w ciąży ma problemy z bólem miednicy i bioder, to polecam pójście do dobrego masażysty na zabieg rozluźniania pozycyjnego (tym z Białegostoku mogę polecić jednego świetnego ;) )

Z nowości ciążowych jest jeszcze siara. Co prawda pisałam o niej już wcześniej, ale teraz czasem kapie ze mnie sowitymi kropelkami. Wkładki laktacyjne poszły w ruch już jakiś czas temu i zobaczymy, jak to będzie później. Dobrze, że jest. Mam nadzieję, iż to świadczy o tym, że potem nie będzie problemu z mlekiem (w końcu te dodatkowe 5 rozmiarów miseczki musi się na coś przydać xD) i tego też sobie i bąbelkowi żądnemu cyca życzę :)

Za 2 tygodnie kolejna wizyta. Podczas ostatniej -2 tygodnie temu- Bąbelek był w położeniu poprzecznym. Z obserwacji wynika, że najprawdopodobniej młoda jest już nogami do góry. Wnioskuję to z kopniaków skierowanych w wątrobę lub też żołądek. To ciekawe, jak kobieta szybko może zaakceptować tak nieprzyjemną fizycznie sytuację i się z niej cieszyć :) Ktoś zapyta "a co w tym przyjemnego?", a ja odpowiem "lepiej zapytać, co się dzieje w psychice, jak przez jakiś czas bąbelek śpi i nie ma zamiaru kopać po żołądku" xD Lepiej, żeby kopniaki powodowały podskakiwanie niż żeby ich nie było.
Uwielbiam swój podskakujący brzuch :)


I na koniec wstawiam (stare - nie mam zrobionego świeżego, ale obiecuję, że to się zmieni :) ) zdjęcie ze zdaniem, które ostatnio późną nocą podczas rozmowy z koleżanką przyszło mi do głowy:

26-28 tydzień ciąży - wypadek i inne przypadłości.

 "Stopnie bólu"

Dawno nie pisałam. Dlaczego? Okazuje się, że przytulanie się do schodów nie ma najprzyjemniejszych skutków. Niecałe 2 tygodnie temu chcąc zejść na dół w celu zdążenia z mdłościami we właściwe miejsce i na mojej drodze stanęły chody, a właściwie ja im stanęłam na drodze, ponieważ poślizgnęłam się i je obiłam (biedne schody). Oczywiście według niezmiennych praw wszechświata musiałam się uderzyć w najbardziej bolesne miejsce, czyli upadłam na kant stopnia dołem pleców (jeszcze część pleców ;) ) i obiłam moją i tak już wołającą o pokój na Ziemi miednicę. Wynik tego był dość smutny (kto by się spodziewał?) i przez kilka dni nie byłam prawie w stanie chodzić, ani też nie było żadnej pozycji, w której bym nie jęczała z bólu. Mój M okazał się po raz kolejny wspaniałym człowiekiem i budził się w nocy (przy mojej pomocy) aby mnie przewrócić na drugi bok (tak mniej więcej co godzinę trzeba było, bo dłużej nie wytrzymywałam na jednym boku). Dobrze podsumował moje wyczyny stwierdzając, że kobiety w ciąży w sumie mają dobrze, bo przecież normalnie jęczą tylko od czasu do czasu i to facet musi się postarać, a w ciąży mogą cały dzień ;) Aż żałowałam, że nie mogłam się śmiać.
Dziś już jest pawie dobrze, tzn. ból wrócił do swojej normy codziennej i miednica pozawala mi na przemieszczanie się (nawet po schodach, a co!).

Pierwsze "prawdziwe" skurcze

Mam pytanie do mam: kiedy miałyście pierwsze bolesne skurcze? Wczoraj od około 10 aż do wieczora męczyły mnie bolesne skurcze, co mniej więcej 20-30 minut (na początku), a potem 40-50 minut. Wieczorem osłabły i nie wiem, czy był to wynik nospy, czy też może po prostu przeszło i nie wiem, czy jest się czym martwić. Bąbelek po ustąpieniu bólu zaczął radośnie fikać, co mnie ucieszyło, bo mam nadzieję, że stres minął. Ból nie był przerażający (aczkolwiek wiem, że to tylko wstęp) ale było dość nieprzyjemnie. Mój lekarz jest na urlopie i tutaj z poradami męczyłam teściową-położną. Najprawdopodobniej były to skurcze przepowiadające, ale czy nie za wcześnie na nie? Czy to już Bąbelek się szykuje do wyjścia? Jeszcze niech posiedzi w ciepłym. Na dworze takie mrozy, że młoda jeszcze nie wie, do czego się spieszy ;)

24-25 tydzień ciąży - pierwsze skurcze i.. "ale siara".

Ale się "zaśliniłam"

Na początek wydarzenia z dnia wczorajszego. Wstaję sobie grzecznie rano (pomimo niedzieli nawet całkiem wcześnie rano - o 7, ponieważ szykowaliśmy się na chrzciny), idę do łazienki i szykując się do mycia spoglądam na dekolt, a tam... trzy zaschnięte ścieżki, jakby ślimak mi przeszedł po biuście. Pierwsze o czym pomyślałam, to "ależ się zaśliniłam". Trzeba byłoby być nie lada wyczynowcem, żeby coś takiego osiągnąć, więc stwierdziłam, że moja teoria jednak nie jest zgodna z prawdą. Po chwili dysputy z samą sobą i szczegółowej analizie śladów (niczym Sherlock Holmes ;) ) doszłam do wniosku, że to nie ja się zaśliniłam, a moja pierś. Takie to (prawie) noworoczne zaskoczenie. Myślę, że wszystkie mamy wiedzą, skąd się bierze owa "siara" , a dla tych kobiet (i "ciekawskich" mężczyzn), które jeszcze nie wiedzą, zapraszam tu.

Pierwsze skurcze i zabawy pęcherzem

Od kilku dni nawiedzają mnie albo Braxton Hicks, albo "Pan Alvarez". Są to skurcze, które występują u mnie w szczególności w nocy, nie regularnie. Cały brzuch mi wtedy twardnieje i o ile na początku były bezbolesne, o tyle dziś w nocy odczucie było porównywalne do delikatnego bólu przed miesiączką (jakby moje były tak delikatne, byłabym szczęśliwszą kobietą ;) ) z dość dużym dyskomfortem. W tym tygodniu prawdopodobnie wybiorę się na badania i do lekarza (zależy od terminów) i zapytam czy wszystko jest ok i po prostu jestem zbyt wrażliwa, czy też dzieje się coś niepokojącego.

Odnośnie rozwoju malucha: Mała Bąbelińska znalazła sobie ostatnio nowe hobby: zabawę pęcherzem. Ona świetnie się bawi kopiąc sobie napompowaną piłkę, a ja staram się cisnąć zwieracze z całych sił, aby nie popuścić. Mam wielką nadzieję, że wytrzymają do końca ciąży i nie puszczą w najmniej odpowiednim momencie.
Jak narzekać, to na całego. Nogi nie przestają mi puchnąć i cieszę się, że mój M jest masażystą (chociaż niewiele masaży jest wskazanych podczas ciąży, to jednak te, które zostają dają wielka ulgę), a miednica sprawia, że czasem po schodach wchodzę na czworaka. To tak w skrócie z tych mniej przyjemnych doświadczeń.
Z tych przyjemnych: brzuch mi skacze niczym galaretka z poprzedniego postu przy ruchach bąbelka, co jest wciąż dziwacznym aczkolwiek bardzo przyjemnym uczuciem :) Chyba nigdy się do tego nie przyzwyczaję ;) Za to zdążyłam się przyzwyczaić już do tego, że jestem w ciąży. Nawet w snach już zawsze jestem w tym stanie ;)
Tyle z obecnego dziennika pokładowego :)

22-23 tydzień ciąży, czyli święta i sylwester w ciąży

Po małym urlopie od pisania wracam i nadrabiam zaległości. Dziś trochę o różnościach.

O czym marzy przyszła mama?

Marzenia są raczej prozaiczne niż wyniosłe. Przynajmniej moje, bo za innych wypowiadać się nie mogę. Odejdźmy od wyniosłej chęci "pokoju na świecie". Mi osobiście wystarczy pokój dookoła mnie i całkiem ładny pokój do mieszkania :) Oczywiście nie pogardzę pokojem na świecie, lecz uważam, że gdyby każdy zaczął od swojego otoczenia, to w sumie wyszłoby na cały świat, prawda?
Wracając do marzeń. Moje często skupiają się na prozaicznych rzeczach typu kawa lub ryba. Dobrze się składa, bo w święta ryb można było się objeść. Sposób na kawę mam następujący: łyżeczka kawy, łyżeczka kakao i całe mnóstwo mleka (co najmniej pół kubka). Kawowy smak gdzieś tam jest, a jest to zdrowsza wersja tegoż napoju. Jedno z głównych marzeń ostatnich tygodni to... fryzjer! Jestem przesądna i nie ścinam włosów w czasie ciąży, a że już tuż przed ciążą powinnam się wybrać w to zacne miejsce, to teraz jest to najczęściej przewijająca się myśl. Moje włosy wyglądają "mniej więcej" tak ( ;) ):

 Ciesze się jednak, że w modzie są włosy ombre. Jak je uzyskać? Wystarczy nie farbować przez kilka miesięcy xD Mi tam one się nie podobają jakoś szalenie, ale cieszę się, że akurat w momencie, kiedy schodzę z koloru, takie wielkie odrosty są modne :) To bardzo pomocne :P

Święta i "ekstra podróże"

Ciekawy jest fakt, że w tym roku ewidentnie bardzo chciało mi się świąt i świątecznej atmosfery. Zazwyczaj za nimi nie przepadam. Hmm.. syndrom wicia gniazda?
Ze względu na okoliczności Wielkanocy 2014 (to już tak blisko? szok), w tym na wigilię wybraliśmy się do moich rodziców oddalonych od nas o 200 km. Opchałam się jak dzika świnia xD I nie przesadzam.
"Klu" programu świątecznego okazał się pierwszy 25 grudnia, kiedy to mięliśmy szybko i sprawnie busem o 15.20 wrócić do domu, niestety spóźniliśmy się kilka minut i mogliśmy autobusowi pomachać, jak odjeżdżał z przystanku. Po rzewnym rozstaniu wróciliśmy z powrotem przez całą linię metra do moich rodziców i tak oto pierwsze 2 godziny tego dnia zostały zmarnowane, chociaż jestem wdzięczna pomysłodawcom monitorów z wiadomościami w wagonach - jakkolwiek "wspaniałe" by nie były (świetny zapychacz czasu podczas 80 minut spędzonych w pociągu).
Kolejnym sposobem powrotu był pociąg o godzinie 20.30. Wyszliśmy odpowiednio wcześniej, aby na spokojnie zdążyć. Dotarliśmy na czas! (uf) Wyjechaliśmy i... nieopodal jednej z miejscowości na trasie, poprzedni pociąg miał wypadek co oznaczało dla nas dodatkowe 3 godziny postoju (hura!). I tak oto zamiast o godzinie 19, w domu byliśmy o 2.30. Tyle wygrać xD Pozytywem było to, że w pociągu było bardzo mało ludzi i mogłam sobie pospać.

Sylwester w ciąży - nerd party :)

Nasz sylwester był bardzo pozytywny. Spędzony w doborowym towarzystwie znajomych i ciekawych gier planszowych :) Nie porwaliśmy się na Ryzyko stwierdzając, że jest to za długa gra i nie skończymy przed północą (jakaś mała przerwa na fajerwerki by się przydała w końcu), więc część z nas przysiadła do Gry o tron, która okazała się być znacznie bardziej wymagająca i... nie dokończyli jej przez całą noc :P
Impreza była pod znakiem party hard, gdzie alkohol lał się strumieniami (o ile strumieniem można nazwać kałużę) i chwilę przed północą zorientowaliśmy się, że wypadałoby może jakiegoś szampana (moje jeszcze niesfermentowane wino marki tymbark nadało się do tego celu idealnie) otworzyć i wyjść na dwór pooglądać sztuczne ognie. Po wyjściu okazało się, że kryzys jego mieszkańców ominął i wszędzie huczały petardy. My ciesząc się z ich szczęścia, mogliśmy pooglądać wiele pięknych błysków. Noc oraz następną dobę spędziliśmy nad planszówkami. Ach... jak cudownie, że jedna z osób miała Magię i Miecz (i to w starym wydaniu)... To była zaciekła walka. Mój ork dzielnie się spisywał lecz niestety czarnoksiężnik w pewnym momencie "jechał" po wszystkich równo i gdyby wróżce nie udało się dojść do korony władzy, zostałaby z niej taka sama miazga, jak z mojego dzielnego orka. Sądzę, że następnym razem wezmę tą postać: ;)

Z nowo poznanych gier, polecam mocno planszówkę Tzolk'in:

Bardzo pomysłowa i pozwala na stworzenie wielu strategii zwycięstwa. Bardzo dobre ćwiczenie na przedsiębiorczość.

Tym miłym akcentem, kończę dzisiejszego posta i już zapraszam do nowego - z przepisem na ciekawą formę galaretki (taka tam ciążowa fanaberia).

21 (23?) tydzień ciąży - ciąża to taki piękny czas w życiu kobiety?

Rzeczy do zrobienia się mnożą i mnożą. Powinny się dodawać, ale mam wrażenie, że coś im się pomyliło. Może ktoś powinnam im zaaplikować jakiś środek antykoncepcyjny?
W związku z moim zabieganiem uraczę Was drodzy czytelnicy fascynującą historią o bojlerze. Kiedy człowiek ma wszystko pięknie poukładane i zaplanowane co do minuty, to zawsze coś musi wyskoczyć, prawda? Tak to w zeszłym tygodniu nawiedziła mnie grypa żołądkowa, która mnie wykluczyła z życia na 2 dni plus jeden na odespanie "przewymiotowanych" nocy, ale o tym później. Ja wszystko rozumiem: praca, szkoła, niezapowiedziani goście, ale jak w Twoim super poukładanym życiu psuje się bojler, który nagle stwierdza, że nie - nie będzie ciepłej wody, to może to przelać czarę goryczy, w szczególności, jak na głowie masz ilości tłuszczu nadające się do zrobienia Przysmaku Świętokrzyskiego (w ciąży muszę myć głowę prawie codziennie, co, jak można się domyślić jest dość upierdliwe), a za chwilę musisz być w trzech innych miejscach poza domem, gdzie Cię będą widzieć ludzie. Jednak na szczęście moje frustracje nie trwały długo, ponieważ bojler się jednak namyślił i tuż przed "godziną zero" z kranu popłynął kojący wrzątek. Dzięki temu doprowadziłam włosy do porządku i mogłam działać dalej (chociaż po głębszym przemyśleniu, mogłam jednak zrobić ten Przysmak... albo chociaż frytki ;) )
Nawiązując do powyższych rozważań stwierdzam, że w ciąży najpiękniejsze (oprócz względów moralnych oczywiście i tzw. "efektów końcowych") w tej całej fizyczności są piersi, które (oprócz tego, że stają się niebotycznie wielkie) zrobiły się wspaniale okrągłe. Cała reszta mnie jakoś nie pociąga. Może dlatego, że bekam jak żul pod monopolowym i chodzę coraz bardziej jak kaczka. W komplecie z ogólnym samopoczuciem i mdłościami daje to dość nieciekawy obraz całości.

A tak wygląda mój brzuch w obecnym czasie:)

Wizyta u lekarza

Po tej jakże intrygującej historii czas przejść do rzeczy. 21 tydzień ciąży minął mi wyjątkowo pracowicie (i nie zapowiada się na zwalnianie tempa, co mi osobiście się podoba :) ) Spowodowało to lekkie opóźnienie w owej notce, ale nie sztuką jest napisanie byle czego oby szybciej, prawda? :)
Wizyta u lekarza i
W czwartek byliśmy u lekarza i badania wyszły dobrze, co nas bardzo cieszy, jednak mam pewną zagwozdkę. Który jest to tydzień ciąży? Wg. okresu wychodzi 23, a według wymiarów z usg 21 tydzień. Moim zdaniem wymiary z usg są dużo bardziej wiarygodne, ponieważ pokrywają się z wynikami usg od początku ciąży. Nie zmienia to faktu, że lekarz wciąż upiera się przy wpisywaniu tygodnia ciąży zgodnego z datą ostatniego okresu. Czy już wspominałam, że w moim przypadku zdarzają się one co miesiąc albo co trzy? Czy wspominałam również, że podana lekarzowi data okresu była taka "mniej więcej"? Ponieważ w owym czasie zaprzestałam wyliczanie dni okresu, owulacji i całej reszty, nie zapisałam nigdzie dokładnej daty (ot takie rozluźnienie obyczajów i to całkiem przyjemne). Pamiętałam tylko, że było to jakoś w tym okresie. Ciekawe, co powiedziałby lekarz, jakbym nie podała daty miesiączki... Musiałby liczyć datę z usg. Może to jest metoda? ;)
Podsumowując wizytę, mała ma już 19 cm (!) i 395 gram co oznacza, że całkiem duża babka z niej już :) Do tego fika koziołki jak szalona, czasem nawet budząc mnie w nocy. Jest to bardzo przyjemne uczucie to trzeba przyznać.

Wielki (i coraz większy) "bunio" i "zachciewajki"

To, że brzuch (który z moim M zwykliśmy nazywać czule "bunio") mi rośnie, to żadna nowość, ale zachcianki ciążowe stają się czasem bardzo dziwne. Np. dziś malując paznokcie tak mi się podobał zapach lakieru do paznokci, że z trudem powstrzymywałam się od wąchania go (wszak do najzdrowszych to to zajęcie nie należy) i do tej pory co jakiś czas podstawię sobie rękę pod nos.
W kwestiach spożywczych króluje u mnie kawa, której wcześniej nie piłam prawie wcale, a teraz mogłaby mi zastąpić wodę. Ze względów zdrowotnych kawę robię z dużą ilością mleka i sypię pół na pół kawy i kakao. Dzięki temu jest nadal zachowany gorzki smak, a kakao z mlekiem zapobiegają wypłukiwaniu magnezu i wapnia (wystarczą mi skurcze w łydkach te, co mam do tej pory - więcej mi nie potrzeba).

Poniżej wstawiam obiecane niektórym moim czytelnikom zdjęcie Całkiem Młodej Mamy w 21/23 (w zależności od sposobu liczenia) tygodniu ciąży w mojej przecudownej sukience, którą kiedyś kupiłam za całe 3 złote na ciuchach:

Wybaczcie te kiczowate ramki, ale jakość zdjęcia robionego domowym sprzętem w naszym pokojowym zaciszu nie powala i w ten sposób chcę to jakoś zatuszować ;) (Chociaż bardzo dziękuję mojemu M za cierpliwość w pstrykaniu tysiąca zdjęć - w każdym mi się przecież coś nie podobało)

Rajstopy i pończochy? Które nosić w ciąży? 20 tygodni ciąży - test różnych opcji.

Kobieta w spodniach? - Nie ze mną te numery ;)

Jak już niektórzy z Was wiedzą, nie noszę spodni. Źle się w nich czuję. Uważam, że są niewygodne, a do tego mój brak tyłka jako takiego (moje "boczki" wystają dość intensywnie i pod pewnym kątem wygląda to jakbym miała 2 tyłki, jeden nad drugim) się w nich uwydatnia. Poza tymi oczywistymi względami, ważny jest fakt, że spódnice i sukienki są niesamowicie kobiece i wygodne :) Szczególnie w zimie, gdy zimny materiał spódnicy nie przylega do ciała (w przeciwieństwie do bardziej lub mniej obcisłych spodni), są one wyjątkowo przeze mnie lubiane.
Odchodząc od dyskusji na temat wyższości tej lub innej części garderoby, zbliżam się do tematu głównego dzisiejszego posta. Materiał zbierałam przez 20 tygodni ciąży i będę zbierać nadal.

Co oznacza "DEN" na opakowaniu rajstop?

Zacznę od tego zagadnienia, aby wszyscy mogli ze znaczną łatwością zrozumieć cały post. Wartość "DEN" oznacza wagę 9000 metrów przędzy, z której są wykonane rajstopy. I tak np. 5 den oznacza, że 9000 metrów włókna ma masę 5-ciu gram (niesamowite, prawda?). Standardowe rajstopy cienkie mają około 20 den (przykład: cienkie rajstopy), ale zdarzają się też ultra cienkie o grubości 6 den (przykład: bardzo cienkie rajstopy). W tych grubszych górują rajstopy 40-60 den (przykład: klasyczne grube rajstopy) lecz i tutaj technologia sprawia, że pojawiają się na rynku coraz "grubsze" wyroby sięgające od 100 do nawet 600 den (przykład: grube i bardzo grube rajstopy). Te ostatnie zawstydzają nawet niektóre spodnie podczas zimy :)

Rajstopy i pończochy w pierwszej połowie ciąży

Rajstopy "zwykłe"

Od paru lat, niezmiennie noszę rajstopy w rozmiarze 3. Są to w 90% przypadków rajstopy o grubości co najmniej 40 DEN. Cienkie rajstopy noszę od święta, ponieważ bardzo szybko się drą i oczka w nich "idą" w tempie Uruk-hai goniących hobbitów. W tych grubszy wersjach oczko zazwyczaj można zalakierować, aby jakoś "donosić" rajstopy do końca dnia (jeżeli jest ono w widocznym miejscu) lub aby ponownie je móc założyć. Polecam lakiery bezbarwne, ponieważ każdy z nich przesiąka przez rajstopy i zostawia ślad na nodze, a czerwona plama na udzie nie jest najbardziej seksownym widokiem świata (szczególnie gdy nie posiada się zmywacza do lakieru w okolicy). Chociaż sądzę, że np. w Japonii znaleźliby się fetyszyści tego typu widoków. Mają tam m.in. automaty z używaną bielizną (polecam wejść w link) i dość hmm.. oryginalne programy telewizyjne, to kto wie, na co jeszcze ich stać.
Wracając do rajstop, jestem wielką fanką rajstop tzw. firmowych. Jest ogromna jakościowo różnica pomiędzy rajstopami firmy Gatta, Mona czy Gabriella (nawet, jeżeli nie są to najdroższe marki na polskim rynku), a rajstopami typu "taniocha". Te drugie niestety często się "kołtunią" (tzn. pojawiają się na nich kulki jak na swetrach) i zaciągają.
Na początku ciąży nie miałam problemu z zakładaniem swoich starych rajstop.Około 10 tygodnia, niektóre "trójki" zaczęły mnie cisnąć (w szczególności te po 100 i więcej den) i dobrym pomysłem okazało się opuszczanie ich niżej. Na dłuższą metę jednak nie jest to najlepsze i najwygodniejsze rozwiązanie. W takim wypadku polecam kupno rajstop o rozmiar (lub dwa jeżeli myślimy ekonomicznie i mają nam starczyć na dłużej) większych. Tutaj aż żal byłoby nie wspomnieć o cudownych rajstopach firmy Sesto Senso:

Co takiego mnie w nich zaskoczyło? Gumka! Gumka o strukturze innej niż w wyrobach np.Gatty, która mnie nie uciska i nie powoduje tworzenia wałeczka w miejscu zakończenia rajstop.
I te kolory! 21 kolorów! Cudo!
P.S. Szczerze mówiąc firma Sesto Senso wcześniej kojarzyła mi się tylko i wyłącznie z męskimi gatkami, a tu takie (i na dodatek miłe) zaskoczenie. :)

Wracając do wspomnianej wcześniej Gatty, jestem wielką fanką ich rajstop, ponieważ są bardzo dobrej jakości. Jednak (szczególnie w tych grubszych) mają często dość silny ściągacz na górze i to nie pozwala mi ich nosić w obecnym stanie. Jednak i z tego jest wyjście. W tym miejscu muszę napisać o fantastycznych rajstopach Limi (firmy Gatta oczywiście) które są bardzo wygodne, a do tego mają ciekawy wzór :) Niestety jest to stara kolekcja i ciężko już je dostać :(

Kolejnym wzorem, który szczerze polecam jest model Micro Satin firmy Gabriella. Są to bardzo przyjemne w dotyku rajstopy o dużym połysku. Występują w dwóch grubościach: 50 i 100 den. Ja osobiście mam te o grubości 50 den i jestem z nich przeogromnie zadowolona.

Grube + cienkie, czyli rajstopy ze wzorem pończoch.

Kompromisem między trwałymi, grubymi rajstopami z mocna gumką, a cienkimi i bardziej rozciągliwymi są rajstopy ze wzorem pończoch (przykłady poniżej).

Jestem ich wielką fanką! Nie dość, że wyglądają oszałamiająco, to jeszcze są wytrzymałe (ponieważ większość powierzchni jest o dość dużej grubości (40-50 den) i przede wszystkim bardzo wygodne.
Cienka, górna część rajstop jest mocno rozciągliwa, co sprawia, że nie uciska brzucha, a gruby dół sprawia, że jest nam ciepło i zwiększa wytrzymałość rajstop.
Oczywiście, jak wszystko inne, mają swoje wady. Mianowicie nie nadają się na każda okazję. Wzór "pończochowy" wystaje spod krótszych spódnic i o ile na imprezę, czy też nawet na co dzień jest idealny, to na spotkanie biznesowe już się nie nadaje. Przed ciążą ich dodatkową wadą było to, że gruba część rajstop "przyciągała" czasem górną część do siebie i trzeba było je dość często podciągać i poprawiać. Dobrą radą na to jest kupno o pół rozmiaru mniejszy model niż zwykle :) Np. Osoba, która mieści się w "trójki" ale woli "czwórki", z tego typu powinna założyć rozmiar 3. Moje 4 teraz są na mnie idealne, ponieważ cienka część jest dobrze naciągnięta i podtrzymywana na górze przez brzuch i nie opada :) Polecam w pierwszej połowie ciąży i to bardzo. Mam nadzieję, że dalej się to nie zmieni, ponieważ one mi się niezmiernie podobają.

Rajstopy ciążowe

Tutaj przyznam szczerze, że temat jest dla mnie dość świeży. Od tygodnia posiadam rajstopy ciążowe Gatta Body Protect 50den i o ile jestem z nich zadowolona, to po rozpakowaniu trochę się zdziwiłam. Spodziewałam się rajstop grubych o większej ilości materiału na brzuchu, a co się okazało? Są to rajstopy modelowo bardzo podobne do tych "pończochowych" opisanych powyżej z tą różnicą, że cienka część rajstop kończy się już na poziomie pachwin. Muszę przyznać, że to mnie trochę zaskoczyło. Jednak trzeba przyznać, że tak, jak w powyżej opisywanym modelu, nie uciskają mi brzucha, co jest ich dużą zaletą. Jednocześnie większość ich powierzchni jest gruba, czyli są ciepłe (a przy dzisiejszych mrozach i wiatrach jest to duża zaleta). Zakończenie cienkiej części na takiej wysokości, jak w tym modelu powoduje, iż są bardziej uniwersalne niż "pończochowe" i nadają się do każdej mojej spódnicy i na każdą okazję (oczywiście rozpatruję tutaj spódnice o przyzwoitych długościach, a nie paski do połowy tyłka oraz okazje z ogólnie pojętego pojmowania tych "zwyczajnych" - np. na hasanie między ostami na łące się nie nadadzą).
Poniżej prezentuję okładkę opakowania tego modelu:

P.S. Czy po tym opakowaniu można stwierdzić, że od pachwin się zaczyna cienka cześć rajstop? Może i nie jestem bystra niczym górski potok, ale rzeką Ankh też pod tym kątem się nie czuję (tym bardziej, że akurat Ankh czułabym już z daleka, jak się domyślać mogą bardziej zorientowani w temacie;) ) i uważam, że to opakowanie nie wskazuje na opisywaną przeze mnie cechę.

Przygodę z rajstopami stricte ciążowymi dopiero rozpoczynam i jak tylko przetestuję inne modele, na pewno o tym napiszę.

Rajstopy to nie wszystko, czyli pończochy w ciąży

Uwielbiam pończochy. Są wygodne i piękne :) Tutaj też jest ogromny wybór wzorów i kolorów jak w rajstopach. Pończochy dzielą się (oprócz grubości oczywiście) na dwie kategorie: samonośne oraz do pasa.

Pończochy do pasa

Jak nazwa wskazuje, są to bardzo klasyczne pończochy, które wymagają dodatkowej części garderoby, jaką jest pas do pończoch (niesamowicie zaskakujące, prawda? ;) ). Są bardzo efektowne, jednak ciężko jest znaleźć pas, który będzie je dobrze trzymał i nie będzie się rozpinał. Tutaj dodam, że rozpięcie się jednej żabki to nie tragedia, ale trzeba sobie wyobrazić sytuację, gdy spada nam pończocha np. w autobusie. I co wtedy? Ja znajdując się kiedyś w takiej sytuacji dyskretnie ją podciągnęłam, a następnie trzymałam przez spódnicę, żeby nie spadła ponownie aż dotarłam do bezpiecznego miejsca, gdzie mogłam owy "kokonik na nogę" poprawić i podpiąć ponownie.
Niestety w ciąży wg. mnie one całkowicie odpadają. Pas do pończoch ciśnie, a luźniejszy opada i mija się to z celem.
To samo tyczy się pończoch, które mają pas już przyczepiony.

Pończochy samonośne

Według mnie, najlepsze z najlepszych! Dobrze dobrany rozmiar i duża grubość i jestem "w domu". Nie uciskają brzucha, bo nie mają jak i dobrze się trzymają. Współczesne pończochy samonośne są moim numerem jeden wśród wyrobów pończoszniczych. Są wygodne i trwałe (oczywiście tutaj również przychylam się do opcji "grube" lub "kabaretka" (na cieplejsze dni). Jak wiadomo, mam swoje tu i ówdzie i przy gołych nogach zdarza mi się obetrzeć uda. Niektóre panie narzekają, że w pończochach samonośnych też się to dzieje. Znalazłam na to sposób. Należy je podciągnąć wysoko (do samych pachwin) i dzięki temu obcierające się "wałeczki" są przykryte przez materiał i to pończochy ocierają się o siebie, nie skóra. Jeżeli ma się uda nawet normalnych rozmiarów bez nadmiernego tu i ówdzie, niestety zakładając pończochy kilka centymetrów poniżej pachwin, powyżej pończoch tworzą się wałeczki, które obcierają się o siebie znacznie bardziej, niż gdyby nogi były całkiem nagie. Inną opcją na uniknięcie obcierania jest założenie pończoch jeszcze niżej, jednak wtedy zazwyczaj mi spadają.
Dobrym rozwiązaniem są również szerokie koronki.

Także drogie Panie, w pierwszej połowie ciąży, aby nie uciskać brzucha, na nieco cieplejsze dni niż podmuchy orkanu Ksawery polecam grube pończochy samonośne, a zaraz za nimi różne rodzaje rajstop "pończochowych".

Mam nadzieję, że moje rady i recenzje się Wam przydadzą i życzę miłego noszenia rajstop i pończoch, nie tylko podczas ciąży :)

19 tydzień ciąży - jaka płeć - czyli wszystko wskazuje na chłopca :)

Brak i "brak" czasu

Późną wieczorową (nocną) porą zasiadam do pisania owego posta. Jestem dość zabieganą osobą i mam nadzieję, że to się nie zmieni, bo jakbym czasem nie narzekała (w końcu baba w ciąży ze mnie ;) ) lubię takie aktywne życie, gdy cały czas coś się dzieje. Oczywiście ma to swoje plusy i minusy, jak ten, że czasem czas na pewne rzeczy trzeba wyczarować z rękawa niczym iluzjonista "wyczarowuje" królika z kapelusza. Jednak wszyscy wiemy, że w kapeluszu jest drugie dno i takie też drugie dno ma "brak" czasu przy robieniu kilku rzeczy na raz. Mianowicie jest taka dość ciekawa zależność, że im więcej rzeczy robię (napisałabym robimy, ale nie chcę uogólniać, ani się wypowiadać w czyimś imieniu, bo wiadomo, że każdy jest inny i może reagować inaczej, jednak ta zasada sprawdza się w przypadku wielu moich znajomych), tym więcej mam czasu i energii dla nich :) Cudowna zależność :) Ale wszak nie o tym miałam pisać, więc przejdę do rzeczy:

USG połówkowe i płeć bąbelka

W czwartek byliśmy z moim M u lekarza na tak zwanym USG połówkowym, czyli po prostu USG robionym w połowie ciąży. Jest to jedno z najważniejszych badań w ciąży, więc wybraliśmy się do specjalisty od USG. Podczas badania lekarz powinien ocenić m.in. stan narządów wewnętrznych malucha (w tym serce, nerki i pęcherz moczowy) oraz położenie łożyska, ilość wód płodowych itd.
Przy okazji jest możliwość oceny płci dziecka, jeżeli maluch będzie mieć nastrój do pokazania się. Nasz Bąbelek miał taki nastrój i już wiemy ;)
Zacznę od symptomów niewidocznych an USG (o większości pisałam już wcześniej ale warto czasem zebrać takie rzeczy "do kupy"):
-Moje zachcianki ciążowe opierają się głównie o produkty słone (słodycze powodują u mnie mdłości i nawet zbytnio nie smakują);
-Cera mi się znacznie poprawiła (po 11 latach walki z trądzikiem jest to dla mnie niczym święto);
-Brzuch mam duży, ale skierowany do przodu;
Te wszystkie objawy spowodowały, że większość osób z naszej rodziny oraz naszych znajomych twierdziła, że chłopiec iiii...
Wszystkie te osoby się pomyliły (włącznie z nami)! Życie potrafi płatać różne figle i rzeczy, które się sprawdzały u innych u mnie nie zadziałały w ten sposób. Będzie dziewczynka! :) Rośnie nam małą Różyczka i się z tego bardzo cieszymy :)

Co ciekawe, w ostatnich dniach moje ciało wysyłało mi takie właśnie sygnały, że wbrew wszystkiemu, co naokoło się mówi, to będzie właśnie dziewczynka. Po czym tak stwierdzam? Mianowicie ostatnio wędrując po sklepach interesowały mnie wyłącznie dziewczęce ubranka i zabawki. Miałam nawet przemyślenia na temat fryzur, jakie można czesać do przedszkola. Bardzo interesująca sytuacja :)

Ot, to tyle na dziś, czas się kłaść spać i życzę Wam wszystkim miłego weekendu :)

Do kogo będzie podobne dziecko? Testy internetowe i inne takie, takie...

Dziś taki szybki post.
Po pierwsze i najważniejsze chciałam napisać, że kibicujemy kuzynce mojego M (nazwijmy ją K od "kuzynka" :P), która jest już kilka dni po terminie, właśnie ma skurcze! Kibicujmy jej z całych sił aby to już było to i nie trzeba było wywoływać porodu (zazwyczaj takie porody są dłuższe i cięższe) oraz aby jej mała oraz ona sama przeszły poród szybko i zdrowo!

To tyle słowem wstępu, a kolejnym przypadkiem dnia dzisiejszego są znalezione w internecie testy pt."do kogo będzie podobne dziecko". Nie jestem fanką testów internetowych, ale pomyślałam, że wiedząc, które cechy są recesywne, a które dominujące, można stworzyć naprawdę ciekawy algorytm, który rzeczywiście może nam powiedzieć, jakie cechy najprawdopodobniej będzie miał bobas, którego oczekujemy.
Zacznę od pierwszego testu, który to właśnie swoimi hmmm... niesamowicie "precyzyjnymi" odpowiedziami zainspirował mnie do napisania tej notki:
http://dzieci.pl/kalkulator-podobienstwa.html?qIdx=1
Wygląda on tak:

Pytań jest jak widać 17.
Odniosę się najpierw do pytania 1. Odpowiedź, którą udzieliła mi strona brzmi tak:
"Dziecko prawdopodobnie będzie miało oczy zielone, być może niebieskie lub szare, wykluczone są oczy brązowe." Jak widać jest to niesłychanie zaskakujące. Kolor brązowy oczu jest dominujący, więc, gdyby któreś z nas miało ten gen, to miałoby właśnie taki kolor oczu. Jest to wiedza z gimnazjum i no cóż, pytanie nie zaskakuje, chociaż dla kogoś, kto mniej słuchał na lekcjach może być dość ciekawe.
Idąc dalej jest kilka odpowiedzi, które są bardzo precyzyjne, a wynika to tylko i wyłącznie z tego, że odpowiedzi dotyczące mężczyzny i kobiety były takie same w owych przypadkach. Przykłady:
"Dziecko prawdopodobnie nie będzie miało piegów."
"Dziecko prawdopodobnie będzie miało włosy proste."
"Dziecko prawdopodobnie będzie miało czynnik RH dodatni."
"Dziecko prawdopodobnie będzie praworęczne."
"Dziecko prawdopodobnie będzie miało twarz owalną." - Przy tej odpowiedzi, chciałabym się na chwilę zatrzymać. Do wyboru w kształcie twarzy są tylko dwa rodzaje - kwadratowa i owalna. Moje pytanie jest takie: co z innymi rodzajami? Gdzie trójkątna, okrągła, podłużna itp..?
Pytania, na które nie ma precyzyjnych odpowiedzi, to (oprócz pytania o kolor oczu) cała tzw. "reszta", w których przypadku udzieliłam dwóch różnych odpowiedzi na pytanie i obie odpowiedzi znajdują się w wyniku. Np.:
"Dziecko prawdopodobnie będzie miało policzki z dołkami, choć istnieje prawdopodobieństwo, że u dziecka nie ujawnią się dołki w policzkach."
"Dziecko prawdopodobnie będzie miało odstające uszy, choć istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia uszu przylegających."
"Dziecko prawdopodobnie będzie miało długie rzęsy, choć mogą pojawić się też krótkie rzęsy."
Zaskakujące, prawda? Taką wróżką mogę być i bez algorytmu. Myślę, że brakowało tutaj w dużej mierze precyzji w pytaniach i np. pytań o dziadków. Dzięki nim można by lepiej określić, jakie jest prawdopodobieństwo wystąpienia danych cech. Trzeba jednak zauważyć, że test nie miał być precyzyjny. Służy bardziej zabawie, bo wiadomo, że to, co przyniesie życie, nigdy nie jest do końca pewne. Tak, jak np.sytuacja, kiedy czarnej parze (bez białych przodków) urodziło się białe dziecko:
niespodzianka przy porodzie




Chciałam napisać porównanie do kilku innych testów, ale niestety wszystkie inne internetowe okazały się płatne, dlatego też ich nie zrobiłam. Tutaj przestrzegam: czytajcie regulaminy! Ja od tego na tych stronach zaczęłam i dobrze na tym wyszłam :) Należy pamiętać, że coś, co nazywa się "darmowe", wcale nie musi takie być.



Pozdrawiam,
Całkiem Młoda Mama

P.S. Widzieliście już moje zdjęcie z 18 tygodnia? ;) Wstawiam je tutaj, ponieważ zdjęcie profilowe będzie się zmieniać z czasem :)

17 i 18 tydzień ciąży - pierwsze ruchy bąbelka.

 "Jajecznica porzucenia"

Ostatnie dni minęły bardzo pracowicie, chociaż przyjemnie. Miło jest spędzić czas ze znajomymi i czasem pogadać o większych czy mniejszych głupotach. Jedna z moich koleżanek ostatnio podłapała razem ze mną swego rodzaju "głupawkę" i w rozmowie o muzyce ponarzekałyśmy, jak mało jest współcześnie artystów, którzy się przebili i jednocześnie dalej tworzą sztukę, a nie śpiewają o jajecznicy jak bohaterka Idola w piosence o porzuceniu przez chłopaka. Przecież alegoria jajka do porzucenia jest jasna, jak żarówka firmy Osram. Wśród wielu peanów na temat jednych i narzekań na temat innych, utkwiła mi w głowie pewna sytuacja: K (jak koleżanka :P) zastanawiała się, czego lubi słuchać, a ja chciałam jej pomóc i mówię "no przecież Beaty słuchasz". Jej odpowiedź: "No... jak Beata mówi, że nie ma wody na pustyni, to ja jej wierzę". I jak tu nie słuchać piosenek z takimi mądrościami :P
Jeżeli chodzi o ogólne samopoczucie, to stanowczo próbuje mną rządzić hormon, ale go dzielnie obcasem wbijam w ziemię (tu polecam skecz Czarka Pazury "Bardzo uniwersalne tematy"- chciałam wstawić link, lecz niestety nie jestem w stanie go znaleźć w sieci). Niech się nie panoszy wariat jeden  (hormon oczywiście) xD

 Dwie tury śniadania i inne rewelacje z frontu.

Kontynuując, jedzenie dalej na przemian mnie odrzuca i przyciąga. Śniadanie muszę jeść na dwie tury. Pierwsza tura odbywa się zazwyczaj przy pomocy małej kromki chleba z masłem. Następnie następuje faza leżenia i czekania z nadzieją, że może jednak uda mi się nie zwymiotować. Po kilku-kilkunastu minutach biorę kilogram odwagi i wstaję, aby zjeść drugą turę śniadania, które już jest zazwyczaj normalnej wielkości. Tutaj zazwyczaj następuje ulga spowodowana najedzeniem i brakiem mdłości.
Na co mam ochotę? Stanowczo na piwo (ależ szkoda, że jest alkoholowe i pić nie wolno, bo pachnie mi tak, jak nigdy przedtem), pomarańcze i chrupki (najlepiej słone) lub bułki z ziarnami z całą toną masła i drugą toną pomidorów. Właściwie z tego mógłby się składać mój jadłospis.

Jeżeli już w tytule wpisałam "inne rewelacje" to pora napisać o miednicy, która sprawia, że świat staje się stanowczo mniej piękny. Dół pleców sprowadza mnie do stanu agonalnego. Momentami poruszam się jak stara babcia, wstając przez kilka minut ze stękaniem jakbym grała w tennisa. Jak dobrze, że mój M jest masażystą. Niech żyją masażyści :) Dzięki jego wysiłkom czasem mogę nawet normalnie chodzić :) Podobno jest to spowodowane rozszerzaniem się wcześniej wspomnianej miednicy. Biorąc pod uwagę, że moje biodra zawsze uchodziły za dość szerokie, to nie wiem, do jakiego momentu chcą się poszerzać. Szafy trzydrzwiowej? Do tego przeglądam internet, a tam mi wyskakuje jakże pokrzepiająca informacja:
  

bezuzyteczna.pl

 

                             
Serdecznie pozdrawiam serwis bezuzyteczna.pl, który sprawił, że myślenie o całych tych "przyjemnościach" spowodowanych ciążą i porodem staje się jeszcze bardziej ciekawe (co nie zmienia faktu, że serwis bardzo lubię przeglądać i go polecam :) ).

Dość narzekania. Miłe rzeczy też się zdarzają :) W zeszłym tygodniu w czwartek (07.11) poczułam pierwszy raz ruchy bąbelka! Ciekawe uczucie. Takie gilgotanie od środka, które się nasila, jak mój M dotyka brzucha. Od razu napiszę, iż jestem pewna, że nie były to ruchy jelit, bo to zupełnie inne uczucie. Wtedy był 17 tydzień. Podobno to dość wcześnie, ale to też oznacza, że dziecko jest silne :)

Wizyta u lekarza i podejrzenie toksoplazmozy

W ten sam dzień byliśmy również u lekarza z wynikami badań krwi. Piszę byliśmy, bo M chodzi ze mną na wszystkie wizyty za co jestem mu bardzo wdzięczna (chyba już o tym wspominałam nawet wcześniej na łamach bloga). Ja jestem panikarą, on ostoją spokoju, więc jego wsparcie jest bardzo ważne. Tym bardziej, że moje wyniki krwi były bardzo dobre, poza jednym aspektem - toksoplazmozą. W skali, gdzie wynik IGM - niepewny kończył się na 0,99, u mnie wynosił on 1,0, czyli został określony jako "pozytywny". Moja natura panikary toczyła wewnętrzny bój z rozumem o interpretację wyniku, bo przecież mógł być fałszywie dodatni.
Co to jest takiego ta toksoplazmoza? W skrócie jest to pierwotniak, który cały cykl życiowy przechodzi tylko u kotowatych.Można się nim zarazić bezpośrednio od kota, jedząc surowe mięso, w którym znajdują się cysty lub też jedząc brudnymi rękoma, kiedy wcześniej złapało się coś, co miało styczność z kocimi odchodami. Kota nie posiadam, surowego mięsa nie jem, ręce myję, to skąd ten wynik?
Na szczęście lekarz skierował mnie na ponowne badania czynnika IGM oraz IGG. Poszłam do prywatnego laboratorium z nadzieją, że mają lepszy sprzęt i wynik będzie bardzo dokładny. Oba wyszły negatywne (hurra!), przy czym IGG 0,0, a IGM ) 0,1 gdzie negatywny był do 0,54 :) Taka ulga :)

Wizyta u lekarza była okraszona krótkim USG, na którym bąbelek dzielnie nam machał, ale (równie dzielnie) zakrywał się na wszelkie możliwe sposoby i nie chciał powiedzieć, kim jest - chłopcem, czy dziewczynką. Szkoda - trzeba będzie domyślać się dalej. Jedna z moich koleżanek bardzo trafnie określiła sytuację "pomacham wam ale płci nie zobaczycie" określeniem "Siema ale nie ma". Moim zdaniem jest to strzał w dziesiątkę.

Na dziś to tyle. Już wkrótce post o nowych zakupach ubraniowych, test rajstop i zdjęcie rosnącego brzucha. Bądźcie z nami!

P.S. Więcej aktualności na: https://www.facebook.com/calkiemmlodamama